Ένα από τα στοιχεία που κάνει τις αμερικάνικες ταινίες πιο διασκεδαστικές είναι ο σαφής διαχωρισμός «καλών» και «κακών». Δυστυχώς όμως η πραγματική ζωή μοιάζει λιγότερο με ταινία του Χόλυγουντ και περισσότερο με αρχαία τραγωδία όπου το σύνολο σχεδόν των ηρώων συνοδεύονται από ένα ισχυρό Λόγο. Ακόμα και στην «Αντιγόνη» παρά το ότι ο Σοφοκλής τιτλοφορεί το έργο του έτσι ώστε να προκαταβάλει το κοινό υπέρ της ατίθασης νέας βλέπουμε το αντίπαλο δέος, τον Κρέοντα, να εκφράζεται με τρόπο που μπορεί να πείσει πολλούς για το δίκαιο των θέσεων του. Κανένας τραγικός χαρακτήρας δεν θα ενδυθεί τον μανδύα του κακού με την ευκολία που κάνουν οι εκάστοτε αντίπαλοι του Τσακ Νόρις και του Σιλβέστερ Σταλόνε. Επειδή ακριβώς λοιπόν έχουμε μεγαλώσει περισσότερο με Σπίλμπεργκ και λιγότερο με Αισχύλο όποτε βρισκόμαστε προ μιας μπερδεμένης κατάστασης είτε πάμε με το συρμό, είτε επιλέγουμε να παραβλέπουμε το ζήτημα. Αφορμή των παραπάνω αποτελεί η κατάσταση στη Συρία και ο τρόπος με τον οποία αυτή προσλαμβάνεται από την ελληνική κοινωνία.Αναμφίβολα τα γεγονότα στη Συρία έχουν...
Αναρτήσεις
