Καλώς ήρθατε

Η ματαιοδοξία της “δημοσιογραφία των πολιτών”

Τι κάνουμε εδώ μέσα στο δίκτυο ανωνύμως; Γράφουμε πομπώδη κείμενα με λόγους πύρινους, κάνουμε αστειάκια για τους έμμισθους πολιτικούς και το πιο θλιβερό συμμετέχουμε στον καταιγισμό παραπληροφόρησης άλλοι ασυνείδητα και άλλοι συνειδητά.

Αυτά που πριν μία 20ετία κομματόσκυλα και αγανακτισμένοι έκαναν στα καφενεία της γειτονιάς, κάνουμε εμείς εδώ μέσα. Και ο πολιτικάντης στο μπαλκόνι χαίρεται, όπως και τότε. Καταντήσαμε να κάνουμε την αυτοψυχοθεραπεία μας και κάποια κομματικά γραφεία μέσα από την ανωνυμία να κάνουν αισχρότερη δουλειά από τα αφεντικά τους. Το διαδίκτυο έχει μετατραπεί εδώ και καιρό σε ένα επικίνδυνο όπλο.

Πίσω από την ταμπέλα της «δημοσιογραφίας των πολιτών» ξεπεράσαμε ακόμα και τους...δημοσιογράφους. Όχι αυτούς που με διασταύρωση πληροφοριών και άνευ προσωπικού συμφέροντος καταθέτουν αλήθειες, αλλά από τους άλλους που λόγω των καταπιεσμένων προσωπικών φιλοδοξιών, του ασυγκράτητου εγωκεντρισμού και πολύ συχνά ενός μικρού μεροκάματου γνωστών-άγνωστων κομματικών γραφείων, γράφουν ό,τι θέλουν, όπως το θέλουν χωρίς πάντα την ευθύνη της υπογραφής τους.

Και ο Έλληνας τσιμπάει. Πάντα τσιμπούσε στα επικοινωνιακά τεχνάσματα των επαγγελματιών, πόσο μάλλον στις «αθώες» εξάρσεις «αθώων» ανωνύμων που είναι άγνωστο πώς βρίσκουν δημοσιογραφικές πηγές και ιδιαιτέρως ευαίσθητα στοιχεία. Κάνουν την «επανάσταση» να τα αναρτούν και μετά από λίγο σού πασάρουν και την φωτογραφία ή την ομιλία αυτού του οποίου υπερασπίζονται ως τον «σωτήρα» μας.

Είναι εύκολο να καταλάβεις πίσω από ένα «αθώο» ροζ blog τι κρύβεται. Πίσω από ένα βαθυστόχαστης ποιητικής έξαρσης ιστότοπο τι θέλει πραγματικά ο «ποιητής» ιδιοκτήτης του. Πίσω όμως από τα «επαναστατικά» και δήθεν αχρωμάτιστα blog είναι δύσκολο να βρεις ποιος και τι κρύβεται. Και για να θυμηθούμε το παλιό τραγουδάκι «ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο», κάπως έτσι άρχισε η ιστορία του Blogging με ξεχωριστές στιγμές που μας συγκλόνισαν όπως η φωνή της Αμαλίας Καλβίνου που είχε όμως τα κότσια να το κάνει ενυπογράφως δίνοντας θαρραλέα τα ονόματα των χασάπιδών της.

Και πού έφθασε το blogging; Σε έναν καταιγισμό εκθέσεων ιδεών, βαρύγδουπων σλόγκαν ανθρώπων που το πιθανότερο είναι ότι αυτό το σύστημα που καταδικάζουν τούς θρέφει ακόμα και στην κρισιμότερη στιγμή που περνάει η χώρα ενώ το μηχανάκι της διαδικτυακής AGB μετράει τα κλικ αποδεικνύοντας πόσο ισχυρότεροι των ισχυρών έχουν γίνει.

Ο Έλληνας υφίσταται πολιτικά και κοινωνικά μέσω μιας οθόνης. Αντί να βρίσκεται στις πλατείες καλύπτει «δημοσιογραφικά» αυτούς που βρίσκονται στις πλατείες. Αντί να αφαιρέσει από την ιστορία τους κομματικούς πολιτικούς τούς αναπαράγει κάθε δευτερόλεπτο. Αντί να προτείνει λύσεις εντείνει την τρομοκρατία του πολιτικού συστήματος που υφίσταται ο κάθε πολίτης και στην πραγματική του ζωή . Αντί να σπάζει τα φράγματα οργής και ελεύθερης σκέψης έγινε κυματοθραύστης και «αθώος» καθοδηγητής της σκέψης.

Δύσκολο να επιστρέψει στην αρχική της θέση η ελευθερία του διαδικτύου. Η ματαιοδοξία του «δημοσιογράφου πολίτη» την νίκησε κατά κράτος.
γράφει ένας απλός άνθρωπος

4 μας είπαν την γνώμη τους, εσύ;:

Ανώνυμος είπε...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ


Καλέ μου φίλε,συμφωνώ στη θαυμάσια ανάλυση που κάνεις. Προσωπικά μάλιστα, έχω καννιβαλιστεί αδίσταχτα από ανώνυμους ψευτοκουλτουριάρηδες,υπάλληλους μυστικών και φανερών υπηρεσιών και άλλους τινές.
Καλό θα είναι να εκτίθεται κανείς με το όνομά του. Τότε τα πράγματα θα γίνουν περισσότερο σαφή και οπωσδήποτε η διακίνηση των ιδεών θα λειτουργεί σε μια πλατφόρμα ουσιαστικής γνησιότητας.
Να είσαι καλά.
Και πού'σαι..Βάλε κι εσύ τ όνομά σου κάποια στιγμή,έτσι για να τους τη σπάσεις που λέμε.
Εντάξει;

Με διαδικτυακή αγάπη,
ο Δημήτρης.

λυγερη είπε...

Το "γράφημα" βάζει σε διαδικασία σκέψης, κριτικής και αυτοκριτικής κάθε σκεπτόμενο blogger.
Κάποια απ' όσα σωστά επισημαίνονται στο κείμενο , ίσως δεν μπορεί να τα αποφύγει κανείς από τη στιγμή που μπαίνει στην περιπέτεια του blogging.
Θεωρώ ότι είναι θέμα «αίσθησης του μέτρου" για να διατηρήσει κανείς τα όρια μέσα από τα οποία απευθύνεται στον αναγνώστη της σελίδας του χωρίς αυτό να είναι εις βάρος της ελευθεροτυπίας αλλά ούτε και του σεβασμού που οφείλει στους αναγνώστες.
Όταν και εφ’ όσον ,βέβαια, δεν εξυπηρετεί καμία πολιτική ή άλλη ιδιοτελή σκοπιμότητα εκτός από την ανθρώπινη επικοινωνία και την ομορφιά της μοιρασιάς….
Καλή σας μέρα
ΥΓ: όπως τα βλέπει μια απλή απείθαρχη κι ακομμάτιστη blogger

apneagr είπε...

Τις καλημέρες μου @λυγερη @ΔΗΜΗΤΡΗ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΕ

Σωτήριος Καλαμίτσης είπε...

Έχω και εγώ κατά καιρούς γράψει διάφορα κείμενα, αλλά δεν αισθάνθηκα δημοσιογράφος. Άλλωστε, θα θεωρούσα υποτιμητικό να με αποκαλέσουν δημοσιογράφο. Δεν έγραψα, όμως, από ματαιοδοξία, προ πάντων δε έγραψα επωνύμως. Το διαδίκτυο μου έδωσε τη δυνατότητα να γνωστοποιήσω σε μεγάλο αριθμό συμπατριωτών μου τις σκέψεις μου και να πληροφορηθώ πώς σκέφτονται πολλοί άλλοι. Θα μπορούσα να στείλω τα κείμενά σου σε μία εφημερίδα, αλλά τότε θα διέτρεχα τον κίνδυνο είτε να μη δημοσιευθεί είτε να δημοσιευθεί στη στήλη "επιστολές αναγνωστών". Στη στἠλη όπου η εφημερίδα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" είχε το θράσος να δημοσιεύσει ολόκληρο άρθρο του καθηγητή και φιλόσοφου Κ. Δεσποτόπουλου, για να υποβαθμίσει το κείμενό του. Επιπροσθπετως, μπορώ για τα κείμενά μου να διαβάσω αμέσως σχόλια καλά και κακά. ώστε να αντιληφθώ που βαδίζω, που βαδίΖουν οι άλλοι, πού βαδίζουμε όλοι. Δεν είμαι ματαιόδοξος και δεν θέλω ουδ' επί στιγμήν να αποκληθώ δημοσιογράφος. Προτιμώ να με βρίσει όποιος δεν συμφωνεί μαζί μου. Θα συμφωνήσω πάντως με δύο επισημάνσεις: α]και το διαδίκτυο βρίθει προπαγανδιστικών ψευδών, αφού μπορούν να το χρησιμοποιούν οι γνωστοί μηχανισμοί, όπως χρησιμοποιούν τις εφημερίδες και την τηλεόραση, β] θα πρέπει να γράφουμε επωνύμως, πράγμα που προϋποθέτει ότι όλοι έχουμε τύχει παιδείας που δομεί ελεύθερες προσπικότητες. Σας δίνει την εντύπωση ότι τέτοια παδεία έχουν υπηρετήσε ικατά καιρούς οι πολιτικοί ταγοί μας;

Related Posts with Thumbnails