Καλώς ήρθατε

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τηλεκοντρόλ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τηλεκοντρόλ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Αντίο στα τηλεκοντρόλ

Ετοιμαστείτε να αποχαιρετήσετε το ποντίκι και το τηλεκοντρόλ σας. Τους επόμενους μήνες μεγάλες εταιρείες θα αρχίσουν την πώληση συσκευών που θα μας επιτρέπουν να αλλάζουμε κανάλια στην τηλεόραση ή προγράμματα στο κομπιούτερ με μια απλή κίνηση του χεριού μας.

Η νέα αυτή τεχνολογία, μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές στην αλληλεπίδραση ανθρώπων και μηχανημάτων από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 όταν εμφανίστηκε το ποντίκι του υπολογιστή, επιδεικνύεται στη διάρκεια του σόου με τις ηλεκτρονικές συσκευές για τους καταναλωτές που γίνεται αυτήν την εβδομάδα στο Λας Βέγκας. Παλαιότερες απόπειρες είχαν αποτύχει, όμως αυτήν τη φορά τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά.

Η διαχείριση της... οθόνης με την κίνηση του καρπού του χεριού μας θυμίζει σκηνές από την ταινία «Μinority Report» του 2002, στην οποία ο Τομ Κρουζ μετέφερε εικόνες και φακέλους σε φουτουριστικές οθόνες υπολογιστών με λίγες κινήσεις του χεριού του. Αυτό πλέον μπορεί να το κάνει ο καθένας από εμάς.

Πώς λειτουργεί
Σταθείτε μπροστά από τη συσκευή της τηλεόρασης εφοδιασμένοι με κάμερα που έχει τεχνολογία «χειρονομιών» και μπορείτε να την ανοίξετε με μια απαλή μπουνιά στον αέρα. Για να αλλάξετε κανάλια αρκεί να κουνάτε το χέρι σας δεξιά- αριστερά, ενώ για να δυναμώσετε τη φωνή φθάνει μια κίνηση πάνω- κάτω. Εάν υπάρχει φωτογραφία στην οθόνη, μπορείτε να τη μεγεθύνετε κρατώντας το χέρι ψηλά και ανοίγοντας τα δάχτυλα, ενώ η αντίθεση κίνηση την επαναφέρει στο αρχικό μέγεθος.

Τα μηχανήματα αυτά θα βρίσκονται στα καταστήματα εντός του έτους, όταν η Μicrosof κυκλοφορήσει ένα νέο σύστημα βιντεογκέιμ γνωστό ως «Γενέθλιο σχέδιο», μια προσπάθεια να ξεπεράσει το Wii της Νintendo. Εκεί που το Wii απαιτεί υπερευαίσθητα κοντρόλ που κρατούνται στα χέρια για να μεταδοθούν οι κινήσεις του σώματος στην οθόνη, το Νatal δεν απαιτεί τίποτα περισσότερο από το ανθρώπινο κορμί.

Αναμένεται επίσης εντός του έτους να κυκλοφορήσουν τηλεοράσεις από την ιαπωνική Ηitachi που θα επιτρέπουν στον χρήστη να τις ανοίξει, να ψάξει κανάλια και να καθορίσει την ένταση της φωνής με απλές κινήσεις των χεριών. Λάπτοπ και άλλοι υπολογιστές που θα λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο θα κυκλοφορήσουν στην αγορά πριν από το τέλος του χρόνου. Και έτσι πολύ γρήγορα, οι οθόνες αφής μετατρέπονται σε συσκευές παλαιάς τεχνολογίας, καθώς μόνο με μία κίνησή μας μπορούμε να κινήσουμε το DVD μπροστά ή πίσω.

Η μεγάλη πρόκληση
Για να επιτύχουν αυτήν την τεχνολογία, οι επιστήμονες έπρεπε να ξεπεράσουν μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις: να βλέπουν τα προγράμματα τον κόσμο γύρω τους σε πολλές λεπτομέρειες μέσα από μικροσκοπικές ψηφιακές κάμερες. Αυτό σημαίνει να εφοδιάσουν την τηλεόραση, για παράδειγμα, με έναν τρόπο ταυτοποίησης των προσώπων που κάθονται στον καναπέ και αναγνώρισης μιας συγκεκριμένης κίνησης ως εντολή και όχι ως διώξιμο μιας μύγας. Μεταξύ των προβλημάτων που προέκυπταν ήταν ο ήλιος, το φως στα δωμάτια και η ενοχλητική συνήθεια των ανθρώπων να κάνουν κάτι αναπάντεχο. Όμως όλα ξεπεράστηκαν με πολλές δοκιμές και τρισδιάστατες κάμερες. Έτσι τώρα δεν έχει καμία σημασία εάν δεν μπορούμε να απαντήσουμε στην ερώτηση: «Πού είναι το τηλεκοντρόλ;»
ΝΕΑ

Κι άμα πεινάσω, τηγανίζω κάνα αυγό...


Θα κάτσω σπίτι, θ΄ αράξω σπίτι από την πόρτα δεν πρόκειται να βγω Θα κάτσω σπίτι θ΄ αράξω σπίτι κι άμα πεινάσω, τηγανίζω κάνα αυγό...

Η φωνή το Λουκιανού Κηλαηδόνη ενώνεται με τη δική μου... Δεν το συζητώ, θα κάτσω σπίτι! Χτισμένη στους τέσσερις τοίχους, αμπαρωμένη, αποχαυνωμένη, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι! Ζαπ ζαπ ζαπ!

Όποιος να ΄ναι, ό,τι να ΄ναι, εγώ ακλόνητη στις ιδεολογικές πεποιθήσεις μου: ζαπ ζαπ, ζαπ!

Άλλωστε, μου το λέει και ο παρουσιαστής ειδήσεων με μια ασύλληπτη ηδονή: «Κάτσε μέσα και μην το κουνήσεις! Ρούπι μην κάνεις!

Έξω κυκλοφορούν... κλέφτες, τσαντάκηδες, γρίπες, χοίροι, νέφος, όζον! Με ποιον θα μιλήσεις; Πού θα παρκάρεις; Ανάσα πώς θα πάρεις;

Κάτσε σπίτι και ζαπ ζαπ ζαπ, δώσε μου τηλεθέαση!».

Θα κάτσω σπίτι. Κι άμα βαρεθώ την τηλεόραση, έχω και το κομπιούτερ! Θα πιούμε τα ουζάκια μας παρέα με το Διαδίκτυο. Ανθρώπινη επικοινωνία δεν θες, ηλίθια; Μπες στο facebook και στείλε καρδούλες και λουλουδάκια στους άλλους έγκλειστους της τεχνολογίας! Θα περάσει η ρημάδα η βραδιά, στο χέρι της δεν είναι! Κι αύριο πάλι, μια απ΄ τα ίδια. Μόνο να έχω μπαταρίες. Πολλές μπαταρίες. Για το τηλεκοντρόλ, το πληκτρολόγιο, το ποντίκι, το κινητό, την ψηφιακή μηχανή.

Ανοίγω το συρτάρι και ξεμπλέκω με τις ώρες τα καλώδια των φορτιστών. Ποιο φορτίζει τι, θα σας γελάσω... Μόνο το νευρικό μου σύστημα παραμένει σταθερά φορτισμένο χωρίς έξωθεν ηλεκτρονική βοήθεια! Οι φορτιστές μου, οι μπαταρίες μου κι εγώ: η παρέα της φεγγαρόπετρας!

Έτσι κι αλλιώς, και την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου να επιχειρήσεις, τι βλέπεις γύρω σου; Ανθρώπους με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά! Ανθρώπους να τους ξεχειλίζει το στρες από το σώβρακο! Με το βλέμμα το τρελό της πιστωτικής της απλήρωτης! Το βλέπεις το δάνειο, την βλέπεις την τράπεζα, το βλέπεις το κοινόχρηστο, το φως-νερό-τηλέφωνο: όλα τα βλέπεις στο μάτι το τρελό! Το επίδομα που ΔΕΝ δόθηκε, το φάρμακο που ΔΕΝ εγκρίθηκε, το ραπάνι που ΔΕΝ μπήκε στο καλάθι, τη σύνταξη της πλάκας, το πουρμπουάρ των 700 ευρώ!

Τι να του πεις τώρα εσύ του αλαλιασμένου;

«Καλημέρα σας, τι κάνετε»; Θα σ΄ αρχίσει στις κλωτσιές- και με το δίκιο του ο άνθρωπος!

Κι άντε και πες ότι πλήρωσε μια δόση και βρίσκεται σε επικοινωνιακό τσακίρ κέφι! Κι άντε και θέλει μια κουβέντα να σου πει! Ή, μάλλον, μια κουβέντα να σου ουρλιάξει, αφού για να μην κολλήσουμε ο ένας τον άλλον, επικοινωνούμε πλέον με ντουντούκα: καθόμαστε στα απέναντι πεζοδρόμια και ωρυόμαστε: «ΠΟΛΥ ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΥ ΣΕ ΕΙΔΑΑΑΑΑ!» «ΚΙ ΕΓΩΩΩΩΩ!» Πάνε, τέρμα αγκαλιές, φιλιά και χειραψίες! «Πολύ χάρηκα που σε είδα, μίασμα της κοινωνίας, γρίπη των χοίρων, περιπλανώμενο μικρόβιο!» ΚΙ ΕΓΩΩΩΩ!

Θα κάτσω σπίτι! Ούτε η πρώτη είμαι ούτε η τελευταία! Όλοι οι φίλοι στα σπίτια μας κλειστήκαμε. Κι όσο να πεις, της γενιάς μας (που δεν μεγάλωσε με ένα μόντεμ δίπλα στην πιπίλα) όλο αυτό το πακέτο της πέφτει κομμάτι βαρύ. Γιατί εμείς προλάβαμε τις αλάνες. Προλάβαμε τις γειτονιές και τις αυλές! Εμείς παίζαμε με άλλα παιδάκια κι όχι με άλλα κομπιουτεράκια. Βγαίναμε βολτίτσα και ο αέρας μύριζε πασχαλιά την άνοιξη. Και θυμάρι, και χαμομήλι.

Τα προλάβαμε... Κι αυτή είναι η ευχή και η κατάρα μας! Η μυρωδιά έχει μνήμη! Κι εκεί που χτίζεις ένα φρούριο από μπαταρίες και φορτιστές, έρχεται η μνήμη η άτιμη, η ύπουλη, και σου τραβάει μια χαστούκα ξεγυρισμένη! Φραπ! μες τα μούτρα έρχονται οι μυρωδιές, και τα γέλια, και τα παιχνίδια, και τα χέρια να κλειδώνουν σφιχτά το ένα στο άλλο, και τα κλεμμένα εφηβικά φιλιά... Και η πλατεία, που ήταν γεμάτη απ΄ το νόημα που ΄χε κάτι απ΄ τις φωτιές... Οι φωτιές, που σβήστηκαν κι έμειναν αποκαΐδια.... Και οι εμπρηστές των ονείρων μας την έκαναν για άλλες πολιτείες. Πέρα και πίσω απ΄ τον χάρτη!

Θα κάτσω σπίτι. Θ΄ αράξω σπίτι. Κι άμα πεινάσω, θα βάλω το αυγό στον φορτιστή!
Καλό Σαββατοκύριακο!
Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ στα ΝΕΑ
Related Posts with Thumbnails