Στη Ρηγίλλης θέλουν να μπλοκάρουν τη δημοσκόπηση...

Δεν θα το πιστέψετε.

Είναι τόσο ανόητοι και κάφροι ώστε μηχανεύονται τρόπους να παρεμποδίσουν την πρόσβαση στο Ιντερνετ για να μην διαβάσει ο κόσμος τ' αποτελέσματα της δημοσκόπησης την Πέμπτη στην Guardian.

Αυτά ούτε την εποχή του Μαυρογιαλούρου δεν γινόντουσαν. Οι θερμοκέφαλοι της Ρηγίλλης μπροστά στο φάσμα της ήττας κάνουν την μια ανοησία πίσω από την άλλη...
από nonews-news

ΔΙΑΦΘΟΡΑ: Να αναζητήσουμε το θετικό!

Η πολύ συχνή, σε επίπεδα αφόρητου εκνευρισμού, αναφορά στην επαίσχυντη θέση της Ελλάδος στους διεθνείς πίνακες της διαφάνειας φέρνει κάθε λίγο και λιγάκι στην επικαιρότητα “τη διαφθορά”, θέμα που ανέκαθεν ταλάνισε και συνεχίζει να ταλανίζει όχι μόνο τον τομέα της Δημόσιας Διοίκησης αλλά ολάκερο το ελληνικό κοινωνικό σύστημα.

Το θέμα σχετίζεται περισσότερο με... βαθειά ριζωμένες θέσεις και στάσεις όλων μας στις μεταξύ μας συναλλαγές ή τις δοσοληψίες με το επίσημο Κράτος και τους φορείς του και λιγότερο με συγκεκριμένα στελέχη των δύο μεγάλων πολιτικών Κομμάτων που μας κυβερνούν τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια και που θα ζητήσουν το δικαίωμα να μας κυβερνήσουν ξανά στις 4 του Οκτώβρη.

Οι Έλληνες διακρινόμαστε για την σχιζοειδή συμπεριφορά μας τη μιά στιγμή να κατηγορούμε το αδηφάγο, σπάταλο, φορομπηχτικό, απρόσωπο και απάνθρωπο Κράτος και την άλλη να εκλιπαρούμε τους λειτουργούς του μέσα από θεσμοθετημένες κομματικές διεργασίες να φροντίσουν ώστε ΑΥΤΟ το ΚΡΑΤΟΣ να προσλάβει σε θέση μόνιμη το γιό ή την κόρη, τη σύζυγό ή εμάς τους ίδιους! Αυτές οι διαπιστώσεις δεν στοχεύουν στην αναίρεση του κοινωνικού κόστους που προκαλεί η διαφθορά στο Δημόσιο βίο μας, αλλά στην συνειδητοποίηση ότι για να εξυγιανθεί ο Δημόσιος βίος χρειάζεται πρώτιστα να δεχθούμε όλοι μας το βαθμό της συμμετοχικής μας ενοχής στα κακώς κείμενα.
Θυμάμαι ότι είχα πληγωθεί ως νεαρός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης διαβάζοντας το βιβλίο του Τζών Γκάνθερ με τίτλο «Μέσα στην Ευρώπη» (Inside Europe) όπου ξεκινούσε το κεφάλαιο για την Ελλάδα χαριτολογώντας πως «μετά την χειραψία με τους Έλληνες, που συνηθίζουν πολύ τις χειραψίες, καλού κακού, μετρήστε και τα δάκτυλά σας!...»

Σε μια πρόσφατη σύναξη συναδέλφων της Αμερικανικής Ψυχολογικής και της Κοινωνιολογικής Εταιρείας στις ΗΠΑ τέθηκαν με τη βοήθεια και του ιδρύματος Gallup οι βάσεις για την αναζήτηση των θετικών στοιχείων στις δομές της προσωπικότητας των ατόμων και κατά προέκταση του κοινωνικού συστήματος. Ας μην λησμονούμε ότι ζούμε στην εποχή του Ομπάμα…

Ίσως ήρθε ο καιρός στην ελληνική κοινωνία να ξεκινήσει μια διεργασία υπερβατική που θα στοχεύει όχι αποκλειστικά και μόνο στην απάλειψη του αρνητικού αλλά στον εντοπισμό και τη βελτίωση του θετικού.

Η αναζήτηση της θετικής ψυχολογίας εστιάζεται στην επιστημονική μελέτη όλων εκείνων των στοιχείων που μπορούν να προσδιορίσουν επακριβώς τους παράγοντες και τις διαδικασίες που απολήγουν στην βελτίωση όχι μόνο του βιοτικού επιπέδου ενός λαού αλλά και του κοινωνικού συστήματος, των δομών και των θεσμών του.

Παραμονές Βουλευτικών εκλογών οι συζητήσεις μάλλον εξαντλούνται στο εάν θα «παγώσουν» ή θα «αυξηθούν» μισθοί και συντάξεις τη στιγμή που η ΑΝΕΡΓΙΑ τώρα θα αρχίσει να καλπάζει σε μια χώρα που κυριαρχείται από οικονομία Μικρό-Μεσαίων-Επιχειρήσεων σε ποσοστό σχεδόν 98%!!!

Πέρα από το να κυνηγήσουμε τη διαφθορά και το αρρωστημένο στη Δημόσια Διοίκηση χρειάζεται να εντοπίσουμε τα θετικά στοιχεία στην προσωπική μας ζωή και τη συλλογική συνύπαρξη και να μεγιστοποιήσουμε αυτές τις διαδικασίες και τα στοιχεία. Αν υποθέσω ότι ως λαός πληρώνουμε τα σπασμένα όντας επιλήσμονες του Ιπποκρατικού «καλύτερη η πρόληψη της θεραπείας» τουλάχιστον τώρα που ΟΛΟΙ πλέον συνειδητοποιούμε τις παραλήψεις και τις υπερβολές μας, Πολιτικοί και μαζί Πολίτες, ας μην παραιτηθούμε τελείως. Ας θυμηθούμε εκείνον που είχε δηλώσει ότι στους γονείς του όφειλε το ζην αλλά στους δασκάλους του το ευ ζην!

Θα παροτρύνω από τo blog αυτό τους συναδέλφους όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων, όλων των ιδεολογικών προσανατολισμών ως «δάσκαλοι» να πρωταγωνιστήσουμε σε μια προσπάθεια επιστροφής στο πατροπαράδοτο «κυμπαριλίκι» στην αξιοπρέπεια και το φιλότιμο του Έλληνα αποφεύγοντας τις κακοτοπιές του τύπου “κάντε όπως λέω, όχι όπως κάνω...” δηλαδή...” δάσκαλε που...δίδασκες...” ή, τέτοιες εκλογικές μέρες που είναι, Πολιτικέ μου Άνδρα και Γυναίκα που…υποσχόσουνα…

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Οι απορίες του Μπόμπου για το ΣΥΡΙΖΑ

«Μαμά, τι θα ψηφίσεις την Κυριακή;»

-- «Μπόμποοο! Άσε με, σε παρακαλώ, να πιω τον καφέ μου με ηρεμία πρωί-πρωί! Πόσες φορές σου έχω πει να μην ασχολείσαι με τα πολιτικά;»

-- «Γιατί βρε μαμά; Δεν πρέπει κι εγώ να είμαι ενημερωμένος; Άλλωστε, αν γίνει του Τσίπρα, σε κάνα δυο χρόνια που θα γίνω 16 θα ψηφίζω κι εγώ. Στο σχολείο οι συμμαθητές μου πολύ τον πάνε τον Τσίπρα.»

-- «Το φαντάζομαι… Είναι ο ήρωάς τους! Αφού με Τσίπρα πρωθυπουργό – αν ποτέ γινόταν κάτι τέτοιο – θ’ ανέβαιναν οι μαθητές στην έδρα και οι καθηγητές θα κάθονταν στα θρανία, αφού έτρωγαν και το ανάλογο ξύλο. Όχι βέβαια πως σήμερα απέχουμε πολύ από αυτή την εξέλιξη... Για να καταλάβεις, όμως, ποιοι είναι οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ και ποια "Αυγή" επαγγέλλονται, διάβασε κάνα δυο άρθρα κατατοπιστικά εδώ κι εδώ.»

-- «Καλά, θα τα διαβάσω το βράδυ πριν κοιμηθώ.»

-- «Όοοχι! Όχι βράδυ τέτοια αναγνώσματα!»

-- «Γιατί βρε μαμά; Δεν μου έχεις πει πριν κοιμηθώ να διαβάζω κάτι;»

-- «Είπαμε να διαβάζεις, αλλά όχι και “γκραν γκινιόλ” πριν από τον ύπνο! Θα σου φέρουν εφιάλτες παιδάκι μου, και δεν έχω όρεξη να με ξυπνάς τη νύχτα τσιρίζοντας "τσίριζα, τσίριζα".»

-- «Α, ναι, καλά που μου το θύμισες. Γιατί, μαμά, τον ‘ΣΥΡΙΖΑ’ τον ονομάζουν και ‘ΤΣΥΡΙΖΑ’;»

-- «Είναι το υποκοριστικό τους. Όλοι στην Ελλάδα έχουν ένα υποκοριστικό, δηλαδή ένα χαϊδευτικό, και το πιο διαδεδομένο – μακράν το πιο δημοφιλές – είναι το ‘μα@@@ας’ , επί το ευηχότερον ‘μακάκας’, με το συμπάθιο.»

-- «Και τι σημαίνει 'ΤΣΥΡΙΖΑ', μαμά;»

-- «Σημαίνει ότι είναι ένα κόμμα που οι οπαδοί του τσιρίζουν δυνατά, όπως θα διαπιστώσεις όταν διαβάσεις τα άρθρα που σου είπα. Αλλά να τα διαβάσεις μεσημέρι, κι όχι βράδυ, μ’ ακούς;»

-- «Εντάξει. Άλλωστε ούτε εγώ έχω όρεξη να μείνω άυπνος από τους εφιάλτες. Έχω όμως κι άλλες απορίες για τον ΤΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ. Στο σχολείο οι συμμαθητές μου, που είναι πολιτικοποιημένοι από το νηπιαγωγείο, τσακώνονται πότε για τον ΣΥΝ και πότε για τον ΣΥΡΙΖΑ, και όταν τους ρωτάω τι διαφέρει ο ένας από τον άλλο δεν ξέρουν να μου απαντήσουν. Εσύ ξέρεις να μου πεις, διότι με βασανίζει από καιρό αυτή η απορία;»

-- «Ώστε μ’ αυτά ασχολούνται οι συμμαθητές σου, ε; Τι να σου κάνω καημένε που δεν έχω λεφτά να σε στείλω σε ιδιωτικό για να μάθεις πέντε αράδες γράμματα! Ας όψεται η έρμη φτώχεια.»

-- «Ναι, αλλά αν πήγαινα σε ιδιωτικό, θα μου κόλλαγαν τη ρεστινιά του δεξιού.»

-- «Ποια ρεστινιά βρε μπόμπιρα; Δεν έχεις ακούσει ότι ακόμη και η κόρη της γενικής γραμματέως του KKE, Aλέκας Παπαρήγα, τελείωσε το Λύκειο στο Kολλέγιο Ψυχικού, και μετά σπούδασε στο Deree; Για ρίξε μια ματιά κι εδώ για να δεις το μέγεθος της υποκρισίας των πολιτικών μας…»

-- «Έτσι, ε; Βρε τους μπαγάσηδες, δεν έχουν Τσίπρα, δηλαδή τσίπα! Αλλά πάλι μου ξέφυγες από το θέμα, μαμά, κι εγώ θέλω να μάθω για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΤΣΥΡΙΖΑ-ΣΥΝ και δε συμμαζεύεται.»

-- «Λοιπόν, θα σου πω αυτά που ξέρω, και μη νομίζεις ότι έχω κι εγώ καταλάβει πλήρως περί τίνος πρόκειται. Αφού καλά-καλά δε γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι ποιοι είναι, τι πρεσβεύουν και πού το πάνε, θα γνωρίζω εγώ;»

-- «Καλά, το ξέρω αυτό. Μήπως τα άλλα κόμματα ξέρουν ποιοι είναι και τι πρεσβεύουν; Άλλα πιστεύουν, άλλα λένε, κι άλλα κάνουν.»

-- «Μπράβο Μπόμπο μου! Τι παιδί ξουράφι έχω εγώ! Φιλάκια, ματς, μουτς! Να, κάτι τέτοια λες και με κάνεις υπερήφανη που είμαι μαμά σου. Άλλωστε στο έχω ξαναπεί αυτό.»

-- « Άσε, μαμά, τα σαλιαρίσματα κι έμπα τώρα στο θέμα.»

-- «Έγινε! Πρόσεξέ με τώρα: Ο ΣΥΡΙΖΑ (ΣΥνασπισμός ΡΙζοσπαστικής Αριστεράς) είναι ένα συνονθύλευμα, κοινώς πολιτικό μόρφωμα, που έχει στεγάσει κάθε καρυδιάς καρύδι - οι κακές γλώσσες θα έλεγαν, τη σάρα και τη μάρα. Η κάθε ετερόκλητη πολιτική ομάδα που συμμετέχει - τόσο μικρή ώστε να είναι άγνωστη ακόμη και στο θυρωρό της πολυκατοικίας του προέδρου της – ονομάζεται "συνιστώσα". Η μεγαλύτερη και πιο γνωστή "συνιστώσα" του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο ΣΥΝ (Συνασπισμός της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας).»

-- «Δηλαδή ο ΣΥΝ είναι συνασπισμός μέσα στο συνασπισμό του ΣΥΡΙΖΑ;»

-- «Ακριβώς! Τόπιασες το θέμα, Μπόμπο!»

-- «Τώρα κατάλαβα γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη σύγχυση στο θέμα. Πολύ συνασπισμένοι, βρε μαμά! Τι γίνεται εδώ; Πώς κλίνεται η λέξη;»

-- «Ο Συνασπισμός, του Συνασπισμού των συνασπισμένων ασυνάσπιστων συνιστωσών. Κάπως έτσι…»

-- «Και ποιοι είναι οι άλλοι ασυνάσπιστοι συνασπισμένοι;»

-- «Οι επίσημες 'συνιστώσες' είναι, λέει, έντεκα.»

-- «Μα καλά δεν τις έκαναν δώδεκα, όπως είναι οι Δώδεκα Απόστολοι;»

-- «Μπόμπο! Δε σου έχω πει να μη βλασφημείς τα θεία; Τι σχέση έχουν οι δώδεκα Απόστολοι με το ΣΥΡΙΖΑ;»

-- «Πώς δεν έχουν; Κι αυτοί ευαγγελίζονται μια ιδανική κοινωνία όπως οι πρώτες κοινότητες των Χριστιανών.»

-- «Οι οποίες διαλύθηκαν σύντομα ως ουτοπιστικές και ανεφάρμοστες στον πραγματικό κόσμο. Γι’ αυτό και ο Λεωνίδας Κύρκος πρότεινε τη διάλυση του ομιχλώδους μορφώματος που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ. Για ρίξε μια ματιά εδώ.»

-- «Τέλος πάντων, μαμά, για μολόγα πάρα κάτω γιατί ανυπομονώ. Μ' έχει πιάσει συχνοουρία από την αγωνία.»

-- «Αμ δεν το βλέπω; Λοιπόν, έχουμε και λέμε, και διηγώντας τα συχνά κλαίμε. Αυτά που σου λέω τα διάβασα κι εγώ:

1. ΑΚΟΑ
Η Ανανεωτική Κομμουνιστική και Οικολογική Αριστερά προέρχεται από το ΚΚΕ εσωτερικού.

2. ΔΗΚΚΙ
Το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα είναι το κόμμα που ίδρυσε ο Δημήτρης Τσοβόλας τον Δεκέμβριο του 1995. Σήμερα πρόκειται για ένα κομμάτι του “παλαιού” ΔΗΚΚΙ.

3. ΔΕΑ
Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά έχει αναφορά στον επαναστατικό μαρξισμό και στην παράδοση των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Τρότσκι, κλπ.

4. Ενεργοί Πολίτες
Ο Μανώλης Γλέζος είναι ο άνθρωπος που εκπροσωπεί μία από τις ιδρυτικές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, που ονομάζεται 'Ενεργοί Πολίτες'.

5. ΚΟΕ
Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας είναι, σύμφωνα με πολλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, η πιο δυναμική συνιστώσα του συμμαχικού σχήματος της Αριστεράς.

6. ΚΕΔΑ
Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς. Ιδρύθηκε στις αρχές του 2001, κυρίως από πρώην μέλη του ΚΚΕ.

7. Ομάδα ΡΟΖΑ
Η ΡΟΖΑ ανήκει σαφώς στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και είναι μία από τις συνιστώσες που μπήκε σχετικά πρόσφατα στο εγχείρημα.

8. Ξεκίνημα
Πρόκειται για μια πολιτική ομάδα με ξεκάθαρα τα αριστερά χαρακτηριστικά. Λέει “όχι” στο ΝΑΤΟ και στον ευρωστρατό, ζητεί τη διάλυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Διεθνούς Τράπεζας, κατάργηση των χρεών των χωρών του Τρίτου Κόσμου, κλπ.

9. Κόκκινο
Το σχήμα έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της πολιτικής του στη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, του κοινωνικού φόρουμ, στη δουλειά στους μετανάστες, στην ενίσχυση των κινημάτων κλπ.

10. Οικοσοσιαλιστές Ελλάδας
Προέρχονται από τη διάσπαση της “Οικολογικής Παρέμβασης”, εκδίδουν τον “Οικοσοσιαλιστή” και λαμβάνουν μέρος στον ΣΥΡΙΖΑ με στόχο τη “συμπαράταξη στους περιβαλλοντικούς και πολιτικούς αγώνες”.

11. ΣΥΝ
Η μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, γνωστή και με σκέτο το όνομα Συνασπισμός, με πρόεδρο τον Αλέξη Τσίπρα.

Κατάλαβες τώρα περί τίνος πρόκειται, Μπόμπο μου; Αν θέλεις περισσότερα διάβασε εδώ.»

-- «Ωχ, μαμά, το κεφάλι μου! Έχεις κανένα panadol; Εδώ πρόκειται για σκέτο τρελοκομείο! Να διαβάσω κι άλλα; Αστειεύεσαι; Εδώ με αυτά που μου είπες κοντεύω ν’ αρχίσω να παραμιλάω. Άσε με, γιατί νομίζεις ότι θέλει πολύ ν’ αρχίσω κι εγώ να συνασπίζομαι με τους συνασπιζοασυνάσπιστους και να παραλογίζομαι πετροβολώντας κινητά και ακίνητα;»

-- «Α, ναι, ξέχασα να σου πω ότι οι συνιστώσες 8, 9, 10 είναι υποσυνασπισμένες σ’ έναν άλλο συνασπισμό που τον ονομάζουν “2ο κύμα”. Είναι αυτό που λένε τρεις σε μία, ή τρία σε ένα. Δεν έχεις ακούσει που κάποιοι όταν φοβερίζουν λένε θα σου κάνω τα τρία ένα, με το συμπάθιο; Έ, κάτι τέτοιο.»

-- «Α, πα, πα, πα, πα! Σκέτη απογοήτευση οι συνασπισμένοι αριστεροί και δε συμμαζεύεται. Μα για τούτο το ΣΥΡΙΖΑ τρελαίνονται κάποιοι συμμαθητές μου; Γι’ αυτό το τρελοκομείο;»

-- «Παιδάκι μου, μέσα στο ευρύτερο “Τρελοκομείο η Ελλάς”, με προεδρείο το Κυνοβούλιο, όλοι χωράνε. Υπάρχει θέση για άπαντες τους τρελούς. Μόνο οι γνωστικοί δε χωράνε. Αυτοί οι άτυχοι δε βρίσκουν ούτε τρύπα να κρυφτούν από την κατακραυγή. Γι’ αυτό και σιγά-σιγά το είδος των σωφρόνων τείνει να εκλείψει. Κάτι σαν τη χελώνα ‘καρέτα-καρέτα’, δηλαδή.»

-- «Μαμά, με αυτά που έμαθα είμαι εντελώς απογοητευμένος. Δεν ξέρω σε ποια κοινωνία θα ζήσω όταν μεγαλώσω. Τρομάζω. Καλύτερα να μη σε είχα ερωτήσει. Καλύτερα να μη γνώριζα αυτά που μου είπες. Μου άρεσε αυτός ο Τσίπας, συγνώμη ο Τσίπρας, και νόμιζα ότι αν μεθαύριο γινόταν πρωθυπουργός θα ζούσαμε καλύτερες μέρες.»

-- «Χα, χα, χα, χάαααα! Νάσαι καλά που μ’ έκανες και γέλασα! Εσύ όμως, αν δε θέλεις να μελαγχολείς να μη ρωτάς πολλά. Όσο λιγότερα ξέρεις τόσο πιο χαζοχαρούμενος θα είσαι. Κατάλαβες;»

-- «Αν κατάλαβα, λέει; Φαίνεται γι’ αυτό είπε ο Χριστός, «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών.»

-- «Ακριβώς! Όσο λιγότερα καταλαβαίνεις, τόσο λιγότερο συγχύζεσαι, τόσο λιγότερο οργίζεσαι και μισείς, με αυξημένες πλέον πιθανότητες να πας στον παράδεισο. Άσε που τον παράδεισο μπορείς ν’ αρχίσεις να τον ζεις από τώρα, περίπου όπως τον ζουν τα ζώα όταν δεν τα βασανίζουν τα ανθρωποειδή. Κάτι τέτοιο.»

-- «Καλέ μανούλα, μου, να κάνω και μια τελευταία ερώτηση σε παρακαλώ;»

-- «Άντε πάλι! Τώρα δεν είπαμε για την ευτυχία των πτωχών τω πνεύματι; Το πας φιρί-φιρί να συγχυστείς περισσότερο; Αμάν πια με τις ερωτήσεις σου βρε Μπόμπο! Με φέρνεις σε δύσκολη θέση σα μάνα. Λέγε, λοιπόν, να τελειώνουμε.»

-- «Να, αναρωτιέμαι, τι τους κάνει όλους αυτούς να συνασπίζονται, όταν μάλιστα έχουν και αλληλοσυγκρουόμενες ιδεοληψίες; Δηλαδή ποια είναι η συγκολλητική ουσία;»

-- «Α, τώρα ρωτάς ανοησίες και με απογοητεύεις. Ποια είναι, βρε κοθωνάκι μου, η κυρίαρχη συγκολλητική ουσία που κρατάει συνασπισμένα ακόμη και τα ασυνάσπιστα; Το ΧΡΗΜΑ, βρέεε! Ξύπνα Μπόμπο!»

-- «Τώρα που μου το λες, μαμά, θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει και δένει με την απάντησή σου.»

--«Τι είχες διαβάσει, βρε;»

-- « Είναι σχόλιο "ανώνυμου", και το παραθέτω αυτούσιο: «…πρέπει άμεσα να υπάρξει πλήρης διαφάνεια στα οικονομικά του ΣΥΡΙΖΑ και να μάθουμε όλοι τι ποσά λαμβάνει η κάθε συνιστώσα. Να δούμε για παράδειγμα πόσες χιλιάδες ευρώ λαμβάνουν κάποιες συνιστώσες με 5 και 10 μέλη. Έτσι για να καταλάβουμε και εμείς το πραγματικό κίνητρο που κάποιοι παραμένουν στο ΣΥΡΙΖΑ, αν και διαφωνούν κάθετα μαζί του.»

--«Τι λες; Γράφτηκε κάτι τέτοιο; Τους πήραν είδηση κιόλας; Ο Λαζόπουλος άραγε τα διαβάζει αυτά; Αχ, παιδάκι μου, πού πάνε τα λεφτουδάκια μας… Πού πάει ο ιδρώτας του πατέρα σου… Όμως, Δημοκρατία έχουμε, σκασμός! Το ποιηματάκι το έμαθες απέξω;
Να το μάθεις, θα σου χρειαστεί όταν έχεις απορίες.»
από Μαρία Σεφέρου

κ. Παπανδρέου "αυτοί" δεν ράβουν μόνο κουστούμια αλλά το παίζουν από τώρα υπουργοί...

Το 2004 εμφανίστηκε ένας Καραμανλής που εκμεταλλευόμενος την δυσαρέσκεια του κόσμου προς ένα ΠΑΣΟΚ που είχε γίνει υπέρ του δέοντος αλαζονικό, πέτυχε να πάρει την εξουσία.

Πέντε χρόνια μετά ο κόσμος έχοντας απαυδήσει με, ίσως, την χειρότερη κυβέρνηση που υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα, επενδύει στις υποσχέσεις του ΓΑΠ για έναν άλλο πολιτικό πολιτισμό για μια άλλη Ελλάδα και πιθανότατα να τον χρίσει και πρωθυπουργό της χώρας.

Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι... τους καφέδες μου τους πίνω σε συγκεκριμένα μαγαζιά. Είτε στο Emigre είτε στο Bliss. Σήμερα λοιπόν το μεσημέρι βρέθηκα στο Bliss, έκατσα στο μπαρ και περιμένοντας τον καφέ άκουσα κορναρίσματα. Βγήκα έξω και έπεσε σε ένα μποτιλιάρισμα εξ' αιτίας ενός διπλοπαρκαρισμένου αμαξιού στον χώρο όπου υπάρχουν οι κορίνες για την κλούβα των ΜΑΤ στην Ερμού. Από την μια πλευρά ήταν το πολιτιστικό λεωφορείο και από απέναντι μια ουρά αυτοκινήτων.

Ο χώρος είναι ακριβώς δίπλα από το αστυνομικό τμήμα Λευκού Πύργου. Εμφανίστηκε ένας Ζητάς ο οποίος ανάγκασε του οδηγούς να περάσουν, χωρίς να ασχοληθεί καθόλου με το παράνομα παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Πέρασε αμέσως μετά ένα τζιπάκι της αστυνομίας που προηγουμένως χρησιμοποιούσε την σειρήνα του αλλά δεν ασχολήθηκε με το θέμα. Ενώ το κομφούζιο συνεχίζεται (δυστυχώς έχασα το footage) μια κυρία κάθεται αμέριμνη στο κάθισμα του συνοδηγού, ώσπου έρχεται άλλος αστυνομικός μιλά μαζί της και ζητά να καλέσει τον οδηγό. Ο αστυνομικός αναλαμβάνει να κατευθύνει την κυκλοφορία στον στενό διπλό δρόμο και τον ακούω να λέει στην κυρία ότι αν δεν καλέσει τον οδηγό θα τον γράψει. Για μια στιγμή ο αστυνομικός πάει στο πεζοδρόμιο και μιλάε με έναν περαστικό που του λέει γιατί δεν γράφει το αμάξι, ο αστυνομικός και η κυρία μιλάει έντονα με τον περαστικό, όπου από την ένταση ακούμε κάτι για βουλευτής.



Έχει ψωμί η υπόθεση λοιπόν. Κάθομαι και περιμένω μαζί με 2 καταστηματάρχες. Γυρνάει ο αστυνομικός και αρχίζει να γράφει, μετά από 20 λεπτά, το αμάξι. Η κυρία ωρύεται ότι είναι βουλευτής ο κάτοχός του και ότι έχει δουλειά. Ο Αστυνομικός λέει ότι και αυτός πρέπει να κάνει την δουλειά του. Αυτή του λέει ότι αφού ξέρει ότι δεν θα γίνει τίποτα τι το συνεχίζει. Η όλη στιχομυθία ακολουθεί στο Video αλλά δυστυχώς ο ήχος δεν είναι ο καλύτερος.

Ξαφνικά εμφανίζεται ο βουλευτής και στο πρόσωπό του αναγνωρίζω τον πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Β' Θεσσαλονίκης και τον νυν υποψήφιο στην Β' Θεσσαλονίκης Χάρη Τσιόκα. Αν δεν είναι αυτός παρακαλώ να με διορθώσετε.
Πάει να μπει στο αυτοκίνητο, μετανιώνει πλησιάζει τον αστυνομικό ζητώντας τον αριθμό του!!!!



Κατόπιν μπαίνει στο αυτοκίνητο και ένας από τους καταστηματάρχες του φωνάζει. Αυτός δεν απαντά και ο καταστηματάρχης γυρνά στον αστυνομικό και του λέει αν χρειαστείς μάρτυρες είμαι στην διάθεσή σου. Δυστυχώς στο video δεν ακούγεται, εξ' αιτίας της απόστασης αλλά και της φασαρίας, αλλά είμασταν τουλάχιστον 3 άτομα που το ακούσαμε.

Δεν ξέρω αν ο εν' λόγω βουλευτής ζήτησε τον αριθμό του αστυνομικού για να τον επιβραβεύσει που έκανε καλά την δουλειά του ή για να τον τιμωρήσει που δεν κάλεσε πιο μπροστά τον γερανό να του σηκώσει το αμάξι.
Κατ' αρχήν ένα δρόμο πιο κάτω έχει 2 ακριβά πάρκινγκ. Το ένα είναι πάντα άδειο γιατί είναι το πιο ακριβό πάρκινγκ στην πόλη, αυτό του Πλατεία.
Δεύτερον το παράτησε στην μέση του δρόμου ενώ μπορούσε να ζητήσει, καταχρηστικά, από τους αστυνομικούς, να παρκάρει στην θέση της κλούβας που απουσίαζε.
Τρίτον, ενώ η συνοδηγός του τηλεφώνησε αρκετά λεπτά νωρίτερα αυτός ήρθε με το πάσο του, γιατί είναι βουλευτής. Δεν ζήτησε κανένα συγνώμη, να πάρει την κλήση του και να δει τι θα κάνει (αν θα την πληρώσει ή θα την σβήσει) αλλά πήγε και έμμεσα απείλησε(;) τον αστυνομικό, ζητώντας τον αριθμό του.

Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει συνέχεια καμία. Θα ήθελα όμως να δώ από τον κ. Τσιόκα να αναρτά το αντίγραφο της πληρωμένης κλήσης στο site του μαζί με ένα "συγνώμη αλλά το φέρσιμό μου, στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν γαϊδουρινό."
Το αστείο είναι ότι στο επάγγελμα είναι εκπαιδευτικός... Ένα άλλο που βρίσκω ειρωνικό για την περίπτωση είναι ότι ο εν λόγω βουλευτής είναι στον τομέα μεταφορών και επικοινωνιών του ΠΑΣΟΚ...

Εκτός βέβαια και εάν αυτό που μας περιμένει από τις 5/10 και μετά, εφ' όσον εκλεγεί το ΠΑΣΟΚ είναι η ίδια αλαζονεία που τους οδήγησε στην ήττα του 2004
από frappelections:Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΦΡΑΠΕ το είδα στο olympia

Φρέσκια δημοσκόπηση, πρωινή- πρωινή

Κερδίζει την αυτοδυναμία το ΠΑΣΟΚ; Κλικ στην φωτό για να την διαβάσετε.

Κάποιος είπε κάποτε ότι "...στην Ελλάδα, το πιο προσοδοφόρο επάγγελμα είναι ο αριστερός..."

Σύμφωνα την Ελευθεροτυπία, οι διαπραγματεύσεις που κάνει ο Μέγας Αριστερός (με την 735 BMW) και υπερασπιστής(;) των Απανταχού φτωχών Λάκης Λαζόπουλος με τον Alpha έχουν ως εξής:
Ζητάει για τη νέα σεζόν...5.100.000 για 30 εκπομπές.
Δηλαδή 170.000...ευρώ ανά εκπομπή.

Με δεδομένο ότι ο καθαρός χρόνος (εκτός διαφημίσεων) είναι περίπου 2 ώρες, αυτό σημαίνει ότι το "ταλέντο" Λάκη του Αριστερούλη εκτιμάται από τον ίδιο σε 1.416 ευρώ ανά λεπτό!
Χωρίς να... υπολογίζεται το added value και τα "παράπλευρα έσοδα" όπως π.χ. η τζάμπα διαφήμιση του θεάτρου του, ή οι πωλήσεις δικαιωμάτων.
Υπενθυμίζεται ότι πρόσφατα ο Λάκης ο Αριστερούλης πούλησε τα δικαιώματα προηγουμένων εκπομπών σε εκδοτικό οίκο για ...μόλις 7.000.000 ευρώ (Επτά Εκατομμύρια Ευρώ!!!)

Υσ: Κι εσύ Έλληνα (μακάκα όπως σε λέει ο Λάκης ο Αριστερούλης) κάθεσαι και βλέπεις το "φίλο" του λαού και την προπαγάνδα του..και το χειρότερο όλων... τον πιστεύεις...
troktiko

Καταραμένη Marfin!

Ως ευσυνείδητος πολίτης που είμαι [και (πολιτικόν) ζώον], την επαύριο της προκήρυξης των εκλογών, έκλεισα αμέσως εισιτήριο με τον πάλαι ποτέ εθνικό μας αερομεταφορέα. Αυτό συνέβη στις αρχές του Σεπτέμβρη. Ως γνωστόν, ο εθνικός αερομεταφορέας έχει πλέον γίνει σαουδαραβικός. Η εξέλιξη αυτή σηματοδότησε κάποιες αλλαγές: για παράδειγμα, όσοι ταξιδεύαμε συχνά με Ολύμπικ και είχαμε συλλέξει μίλια, έπρεπε να τα καταναλώσουμε μέχρι το τέλος του Σεπτέμβρη, αλλιώς τα μίλια θα χάνονταν -ή μάλλον θα πήγαιναν υπέρ βωμών και Βγενό.

Έτερος νεωτερισμός που... συνετελέσθη, ήταν πως η καινούρια διοίκηση της εταίρας -ε, παρντόν, την εταιρίας, ήθελα να πω- προέβη σε αλλαγές των σλότς, είτε με στόχο την εξοικονόμηση χρημάτων, είτε με στόχο τον ανταγωνισμό των αντιπάλων της (λέγε με Ετζήαν και Ίζιτζετ). Όλα καλά. Τι γίνεται, όμως με μας που αγοράσαμε εισιτήρια πριν την υλοποίηση αυτών των κοσμογονικών αλλαγών;

Και τι σε κόφτει εσένα; -θα αναρωτηθείτε. Θα σας πω: αλλαγή σλοτ, συχνά συνεπάγεται αλλαγή ωραρίου. Αν εγώ προμηθεύτηκα το εισιτήριό μου με ωράριο Χ, αλλά αυτό άλλαξε εν τω μεταξύ, τότε:

α. Η εταιρία οφείλει να με ενημερώσει
β. Ενδέχεται το νέο ωράριο να μη με εξυπηρετεί (αλλά ας πρόσεχα! Δε μπορεί κοτζάμ εταιρία σαουδαραβική να ασχοληθεί με τα δικά μου προβλήματα!).

Προ ημερών πληροφορήθηκα ότι κάποια δρομολόγια άλλαξαν, εξαιτίας των καινούριων σλοτς. Οι ενδιαφερόμενοι ενημερώθηκαν από την εταιρία. Εγώ προς το παρόν, δεν έχω λάβει καμία ενημέρωση, πλην όμως, μου μπαίνουν ψύλλοι στα αυτιά. Διότι, ξέρω από Ελλάντα. Αν φτάσω πχ στο αερόδρομιο και η πτήση μου έχει ήδη πετάξει για τόπους θερμούς και κλίματα ηπιότερα, ποία η θέσις μου, κυρίες και κύριοι;

Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι ο σοφός λαός έχει δίκιο, των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, κι αποφάσισα να ρίξω τα μούτρα μου και να επικοινωνήσω εγώ με την εταιρία. Καλά να πάθω: πιο εύκολο είναι, αγαπητοί μου, να πάρεις τηλέφωνο τον Ομπάμα, παρά την Ολύμπικ.

Βήμα 1ον: καλώ τα γραφεία της εταιρίας στο αεροδρόμιο του Βρυξελλοχωρίου
“Δεν ξέρουμε!” απαντά η νεανίς γαλλιστί “Δεν εξυπηρετούμε πια την Ολυμπιακή”. Τουτέστιν, κοτζάμ εταιρία ΔΕΝ έχει πλέον εκπροσώπηση στο ταπεινό Βρυξελλοαεροδρόμιο.

Βήμα 2ον: καλώ τον Ελ. Βελ.
“Δεν ξέρουμε!” απαντά εταίρα νεανίς “Μόνο για πτήσεις εντός την ίδιας ημέρας ενημερώνουμε εμείς. Να καλέσετε την εταιρία!”

Βήμα 3ον: καλώ την Α.Μ. την Ολύμπικ (για όσους έχουν συχνές επαφές μέσω τηλεφώνου με την Υψηλότητά της, το γνωστό νουμεράκι, το σατανικό, με τα πολλά εξάρια)
“Α, όχι σε αυτό του νούμερο. Να καλέσετε ετούτο!”

Βήμα 40ν: καλώ το νούμερο που μου υπέδειξαν.
Και συμβαίνει το εξής: Ηχογραφημένο μήνυμα τύπου “για το άλφα πατήστε το 1, για το βήτα πατήστε το 2″. Πατώ το 4 (το θεματάκι μου ήταν το δέλτα). Ηχογραφημένο μήνυμα που ενημερώνει πως η συνομιλία μου θα καταγραφεί, για “λόγους καλύτερης εξυπηρέτησης” (sic). Ε, άμα είναι να μας εξυπηρετείτε καλύτερα, φακελώστε μας, κύριε Βγενό μου, θα το αντέξουμε!

Και μετά παίζει μουσική. Που διακόπτεται από διαφημιστικά μηνύματα. Που τα ακολουθεί μουσική. Και πάλι. Και ξανά. Επί 20 λεπτά. Ώσπου… η γραμμή κόβεται. Ξαναδοκιμάζω. Τα ίδια. Η γραμμή ξανακόβεται. Επί ένα ολόκληρο ρημαδοπρωινό, προσπαθώ να επικοινωνήσω με την Σαουδαραβέζικη Ολύμπικ, τη μπραντ νιου, που θα την ιδιωτικοποιούσαν και ωπ! Το μαγικό ραβδί θα τη μεταμόρφωνε από βάτραχο σε πρίγκηπα! -αλλά ως τώρα, έχω πάρει να μη σας πω τι, γιατί δε μου το επιτρέπει η γαλλική μου παιδεία.

Ε, ο πρίγκηπας είναι πολύ μπίζυ, πολύ ψηλομύτης ή πολύ στ’@ρχί@ι@ του, και δεν απαντά.

Εγώ, άραγε, την παρασκευή θα πετάξω;
από Кроткая

Καραμανλής: «Μένω αν με θέλουν και οι άλλοι»

«Είμαι μαχητής, και θα μείνω αν με θέλουν και οι άλλοι», ήταν η απάντηση του Καραμανλή στη χθεσινοβραδινή συνέντευξη που παραχώρησε στον ALTER και στο Νίκο Χατζηνικολάου, σε ερώτηση για την επομένη των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου. Όμως το ερώτημα δεν είναι τι θα κάνει ο Καραμανλής στις 5 Οκτωβρίου, ή τι θα κάνουν οι δελφίνοι (χαρά στους δελφίνους!) της ΝΔ με τον Καραμανλή.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι... τι θα γίνει με τη ΝΔ την επομένη των εκλογών, επειδή το μέλλον της ως κόμμα διαγράφεται δυσοίωνο. Το χειρότερο ακόμη είναι πως το κόμμα της αυριανής αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει αντιληφθεί ότι βρίσκεται σε αποσύνθεση, συν τοις άλλοις και λόγω έλλειψης μη σαφούς και υγιούς ιδεολογικού στίγματος.

Τι θα πει «φιλελεύθερη παράταξη»; Είναι ιδεολογία ο «φιλελευθερισμός»; Είναι ιδεολογία η ασυδοσία της αγοράς; Είναι ιδεολογία η κερδοσκοπία, η αισχροκέρδεια; Είναι ιδεολογία το ξεπούλημα των ασημικών της χώρας; Έλεος κύριοι και κυρίες της ΝΔ! Το κόμμα σας χρειάζεται ανασύσταση εκ θεμελίων, αν πρόκειται να παίξετε σοβαρό ρόλο στο πολιτικό γίγνεσθαι της Ελλάδας στην κρίσιμη για την ανθρωπότητα περίοδο που έχουμε εισέλθει.

Από τις οκτώ σήμερα το πρωί είχα αρχίσει να σερφάρω στο Διαδίκτυο, ψάχνοντας να βρω το κείμενο της χθεσινοβραδινής συνέντευξης του κ. Καραμανλή στον ALTER, για να το μελετήσω καλύτερα, μπας και ανακαλύψω επιτέλους την υπευθυνότητα για την οποία ο Πρωθυπουργός επαίρεται. Αφού περιπλανήθηκα πάνω από μισή ώρα χωρίς αποτέλεσμα, μπήκα στην ιστοσελίδα της ΝΔ, βρήκα ένα τηλέφωνο επικοινωνίας και τηλεφώνησα.
Η στιχομυθία εξελίχτηκε ως εξής:

--«Θα ήθελα το κείμενο της συνέντευξης του κ. Καραμανλή στον Alter για να το σχολιάσω. Το έχετε;»
--«Μμμ, δεν ξέρω.»
--«Τίποτα δεν ξέρετε. Μεσάνυχτα θα φύγετε. Κοιμόσαστε όρθιοι.»

Απτόητη από τη νωθρότητα της υπαλλήλου, βρήκα άλλο τηλέφωνο στο Γραφείο Τύπου της ΝΔ και ξανατηλεφώνησα. Αφού περίμενα κάμποση ώρα και ήμουνα έτοιμη να το κλείσω, απάντησε μια άλλη κοπέλα, κι εγώ επανέλαβα το ερώτημά μου.

--«Ποια είστε και τι τη θέλετε τη συνέντευξη;», με ρώτησε.
--«Είμαι η τάδε και θέλω να τη σχολιάσω.»
--«Θα αναρτηθεί αργότερα, ίσως μετά το μεσημέρι.»
--«Δε μπορώ να περιμένω μέχρι το μεσημέρι, θέλω να γράψω τώρα», της είπα.
--«Για πάρτε το τάδε τηλέφωνο στη Γραμματεία θα ξέρουν να σας πουν ακριβώς.»

Τηλεφωνώ στη Γραμματεία, ξανακάνω την ερώτησή μου και η απάντηση ήταν :
«Δε νομίζω ότι βάζουμε συνεντεύξεις, αφήστε όμως να ρωτήσω και πάρτε αργότερα.»
Μετά από μία ώρα επανήλθα για να πάρω την απάντηση:
--«Οι τηλεοπτικές αυτές συνεντεύξεις δεν αναρτώνται.»
--«Είστε σίγουρη;»
--«Ναι είμαι σίγουρη.»

Κι εγώ με τη σειρά μου είμαι πια σίγουρη ότι στη ΝΔ, πέντε μέρες πριν από τις εκλογές, συνεχίζουν να κοιμούνται όρθιοι ή καθιστοί. Ανεξαρτήτως στάσης, πάντως κοιμούνται!!! Και ερωτώ τον Κ. Καραμανλή: πόσοι είδαν τη συνέντευξή του στον ALTER; Για την πλειοψηφία των πολιτών που δεν την είδαν, την κρατάει μυστική; Δε θέλει να μάθει ο ελληνικός λαός τι είπε για να υπερασπιστεί την πολιτική της ΝΔ και τα πεπραγμένα του ως πρωθυπουργός της χώρας; Δεν έχει αυτοπεποίθηση; Ή μήπως οι τηλεοπτικές συνεντεύξεις του είναι απλά και μόνο για εσωκομματική κατανάλωση, για να δείξει στους δελφίνους πόσο “μαχητής” είναι;

Κρίμα, κύριε Καραμανλή. Μα ούτε την τελευταία στιγμή πριν από την ήττα δε μπορείτε να φουλάρετε τις μηχανές του κόμματός σας; Γιατί τέτοια νωθρότητα στην παράταξη; Κατά τ’ άλλα μας τονίσατε ότι είστε και θα παραμείνετε “μαχητής”; Μα ακόμη και ένας μοναδικός αληθινός μαχητής δεν αρκεί για να κινητοποιήσει ένα κόμμα που κοιμάται όρθιο και ξυπνάει μόνο όταν πρόκειται για λαμογιές. Δεν το καταλαβαίνετε αυτό;

Καθώς παρακολουθούσα, με θλίψη ομολογουμένως, τη συνέντευξη, αναρωτιόμουνα μέσα μου: "Τι άραγε δεν πάει καλά με αυτόν τον άνθρωπο που, ενώ αρθρώνει έναν τόσο συγκροτημένο και χειμαρρώδη λόγο, ενώ δείχνει τόσο δυναμισμό και αποφασιστικότητα όταν μιλάει, κολλάει σε θέματα που χρειάζονται απλά κοινό νου και στοιχειώδες περί δικαίου αίσθημα;" Και δε μιλάω για τα λάθη, τις παραλείψεις και τα σκάνδαλα της ΝΔ, που οπωσδήποτε με έχουν εξοργίσει και δεν τα συγχωρώ, αλλά που ως ένα σημείο μας έχουν συνηθίσει, δυστυχώς, όλες οι άχρηστες κυβερνήσεις που "κυβέρνησαν" αυτή τη δύσμοιρη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες. Μιλάω για τη συνεχιζόμενη αδυναμία του πρωθυπουργού και των συνεργατών του ν' αναγνωρίσουν κάποια από τα λάθη που έγιναν και να τα επανορθώσουν κάπως, έστω να τα μπαλώσουν. Αντί αυτού, αντί έστω να τηρήσουν σιγήν ιχθύος για δαύτα, τα διαφημίζουν κιόλας στα προεκλογικά τους σποτ ως επιτεύγματα! Δηλαδή δεν καταλαβαίνουν τίποταααα! Παραθέτω δύο από τα προκλητικά σποτ της ΝΔ.

Διαφημίζουν την κατάργηση του φόρου κληρονομιάς και γονικών παροχών, εν μέσω οικονομικής κρίσης!

Και διαφημίζουν την αλλοπρόσαλλη πολιτική των μηδενικών αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις, που όμως έδωσε 500 ευρώ σε χαμηλόμισθους με εφάπαξ αφορολόγητο επίδομα, το οποίο, όπως λέει το σποτ, ισοδυναμεί με αύξηση μέχρι 7,14%!

"Το ΠΑΣΟΚ τάζει αύξηση στους μισθωτούς και συνταξιούχους που θα καλύπτει τον πληθωρισμό που είναι 0,8%. Για τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους το πρόγραμμά μας προβλέπει σαφώς καλύτερη μεταχείριση. Φέτος πήραν αφορολόγητη ενίσχυση 500 € που ισοδυναμεί με αύξηση μέχρι 7,14%.
Κώστας Καραμανλής
Νέα Δημοκρατία
Απόφαση Ευθύνης"

Σημειωτέον ότι αυτή την αύξηση, που υπόσχεται να την επαναλάβει και του χρόνου, τη δικαιούνται όσοι έχουν συντάξεις έως και 800 ευρώ. Όσοι έχουν σύνταξη 801-1100 ευρώ παίρνουν επίδομα 300 ευρώ. Κι όσοι ατύχησαν και παίρνουν σύνταξη 1101 ευρώ και πάνω, δεν παίρνουν τίποτα! Δείτε εδώ. Κι αυτό ο Καραμανλής, μαζί με το ανοικονόμητο οικονομικό επιτελείο του, το θεωρούν κοινωνική δικαιοσύνη! Φαίνεται είναι αδύνατοι στα μαθηματικά και δεν τα καταφέρνουν με κλιμακωτές αυξήσεις, έστω και μικρότερες, αλλά δίκαιες. Κι ούτε τους απασχολεί που οι “τυχεροί” χαμηλοσυνταξιούχοι που πήραν το εφάπαξ επίδομα θα επιστρέψουν στο προ του επιδόματος χαμηλό επίπεδο σύνταξης μετά από δύο χρόνια, και τότε θα τους κακοφανεί διότι οι φουκαράδες είχαν καλομάθει πια ν' αγοράζουν ένα γιαουρτάκι την ημέρα, και τώρα θα τους λείψει!

Γι’ αυτό είπα ότι κάτι δεν πάει καλά με το DNA της ΝΔ. Τουλάχιστον οι υπουργοί Οικονομίας του Καραμανλή κάπου χάνουν. Αντί ν’ αναπροσαρμόσουν έστω το ΕΤΑΚ - αφού δε θέλουν να επαναφέρουν το φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας που κακώς κατάργησαν - ώστε η φορολόγηση όλων των ακινήτων να γίνεται τουλάχιστον με προοδευτική κλίμακα, αντί να επαναφέρουν και να αυξήσουν το φόρο εκκλησιαστικής περιουσίας, καυχώνται για τις σπασμωδικές, αλλοπρόσαλλες και άδικες παροχές τους, ενώ συγχρόνως κατηγορούν το ΠΑΣΟΚ για ανεύθυνες και επικίνδυνες υποσχέσεις! Μήπως εδώ ισχύει εκείνο που λέει: «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι»;
Διότι περί σκαστής νεοδημοκρατικής μωρίας πρόκειται…

Πριν κλείσω το σύντομο τούτο άρθρο, θέλω να ζητήσω συγνώμη από όσους αναγνώστες τα έχουν χαμένα με τα άρθρα μου και κοντεύουν να πάθουν υπερκόπωση μετακομίζοντάς με καθημερινά από το ένα κόμμα στο άλλο, χωρίς να γνωρίζουν πού θα τους κάτσω και τι χρώμα τελικά θα πάρω.
Ε, τι να κάνω;
Έχω κι εγώ το κουσούρι να μην προσκυνάω κανέναν.
Άνθρωπος είμαι.
Λίγη κατανόηση ζητώ, κι ας μη με αγαπάτε...
Καλή καρδιά!
από Μαρία Σεφέρου

Ο λαός ξανασταυρώνεται…

Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας του Σταυρού. Αφού γιορτάζουμε την Ύψωσή του. Αλλά και όλος ο χρόνος είναι του Σταυρού. Γιατί σε κάθε στιγμή και γωνιά ο Χριστός ξανασταυρώνεται. Όπου Γης ποδοπατείται το δίκαιο και φιμώνεται η αλήθεια. Και η γεύση ίδια πάντοτε: Γεύση Μεγάλης Παρασκευής.

Και το αδυσώπητο ερώτημα: Ποιοι και γιατί σταυρώνουν και ξανασταυρώνουν το Χριστό και το λαό;

Και η απάντηση αυτονόητη: Τον σταυρώνουν οι κακούργοι!…

Και ποιοι κακούργοι;

Όχι, βέβαια, οι λήσταρχοι και οι φονιάδες και οι πάσης φύσεως δακτυλοδεικτούμενοι και αποδιοπομπαίοι, βαρυποινίτες και τρομοκράτες…

Όχι αυτοί! Αλλά οι κακουργότεροι μεταξύ των κακούργων. Οι μεγαλύτεροι συνένοχοι, σ’ όλους τους τόπους και τις εποχές, για τη σταύρωση των λαών και των αθώων: Η αφρόκρεμα του "καλού"…υπόκοσμου! Κάποιοι, δηλαδή, εκπρόσωποι της θρησκείας, του μαμωνά και του νόμου….

Και πρώτοι-πρώτοι οι εκπρόσωποι της θρησκείας: Οι κλειδοκράτορες του πνευματικού θησαυροφυλακίου, που πωλούν τα πνευματικά πρωτοτόκια, για να πάρουν ως αντιπαροχή υλικά αγαθά και απάνθρωπα προνόμια. Αυτοί, που οφείλουν να είναι στο πλευρό των "ελαχίστων αδελφών" του Χριστού, γίνονται τα ανήθικα ηθικά στηρίγματα των σταυρωτών του λαού…

Και, βέβαια οι αρχιερείς του Μαμωνά πρωτοστατούν στη σταύρωση εκατομμυρίων αθώων. Αφού τους παίρνουν το ψωμί και τους προσφέρουν το θάνατο. Με την πείνα και τον πόλεμο….

Ο νόμος και οι νομοθέτες; Και οι πάσης φύσεως Ηρακλείς της νομιμότητας! Υποτίθεται ότι υπηρετούν τη δικαιοσύνη. Αλλά στην πραγματικότητα συμβιώνουν αρμονικότατα με την αδικία. Κι από εκπρόσωποι της δικαιοσύνης, καταντούν να είναι εκπρόσωποι των πρωταθλητών της αδικίας…

Κάποιοι άνθρωποι του λαού, όταν οι Εβραίοι σκότωναν τα παιδιά των Λιβανέζων κα των Παλαιστινίων, αγανακτούσαν και φώναζαν: Πού είναι τώρα ο Χριστός; Δεν βλέπει; Δεν ακούει;

Και, όσο κι αναφαίνεται παράδοξο, η πιο ταιριαστή, στην περίπτωση αυτή, απάντηση είναι πως ακριβώς τα παιδιά αυτά, ήταν ο ίδιος ο Χριστός. Πράγμα που ισχύει και για τα εκατομμύρια των παιδιών, που οπουδήποτε της Γης πεθαίνουν από τις στερήσεις. Και γενικότερα τους λαούς των υπανάπτυκτων χωρών…

Οι οποίοι τώρα, με τη σκηνοθετημένη απ’ το οικονομικό κατεστημένο «οικονομική κρίση», πολλαπλασιάζονται. Και όπου να ’ναι οι σταυρωτές θα χτυπήσουν και τη δική μας την πόρτα. Αν δεν τη χτυπούν κιόλας! Κι εμείς καμωνόμαστε πως δεν τους ακούμε….

Και, κάτω απ’ αυτό το πρίσμα, στις τέσσερις (4) του Οκτώβρη καλούμαστε κι εμείς ν’ αποφασίσουμε. Και ασφαλώς όχι αν θα ’μαστε με το κόμμα της μιας ή της άλλης απόχρωσης, αλλά αν θα ’μαστε με τους σταυρωτές ή με τους σταυρωμένους.

Και ποιοι είναι εδώ οι σταυρωμένοι; Το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι! Αφού είναι «σαρξ εκ της σαρκός» μας και είμαστε «εν τω ιδίω κρίματι»!

Και ποιοι οι σταυρωτές;

Δεν χρειαζόμαστε το φαναράκι του Διογένη να τους ανακαλύψουμε. Αφού, πέραν όλων των άλλων, που τους δακτυλοδεικτούν, είναι και οι εκτυφλωτικοί προβολείς, που οι ίδιοι οι συνένοχοι ρίχνουν οι μεν στους δε...

Και μην πούμε ότι-τάχα- έχουν καθαρθεί! Επειδή βγάλανε απ’ τα ψηφοδέλτιά τους κάποιους αποδιοπομπαίους. Αυτό δεν είναι παρά το κλάδεμα της διαφθοράς. Για να επιστρέψει μετά τις εκλογές δριμύτερη και ακατάσχετη. Και να ξαναφουντώσει!…

Τα επιμέρους σκάνδαλα δεν είναι, παρά οι κορυφές του παγόβουνου. Η ρίζα και η πηγή, το σκανδαλωδέστρο όλων των σκανδάλων, είναι το γεγονός ότι έχουν κάμει την αδικία και την αρπαγή νόμο και καθεστώς. Για να σταυρώνουν και να ξανασταυρώνουν το φτωχό λαό. Και να σωριάζουν πλούτη.…

Κι ας κάνουμε μια υπόθεση:

Αν ξαναρχόταν ο Χριστός; Αλήθεια, πως θα τον αντιμετωπίζαμε εμείς; Και ιδιαίτερα, οι λεγόμενοι, ευσεβείς και ορθόδοξοι χριστιανοί!…

Γιατί το δράμα του Γολγοθά-όπως προαναφέραμε- δεν έγινε μόνο κάπου αλλού και κάποτε. Διαδραματίζεται εδώ και τώρα. Και όλοι συμμετέχουμε σ’ αυτό. Και παίζουμε ο καθένας το ρόλο του. Ολόιδια, όπως και οι πρωταγωνιστές της εποχής εκείνης.

Κι άλλοτε γινόμαστε αρνητές. Και ορκιζόμαστε ότι δεν βλέπουμε το σαφάρι της αδικίας, που ξετυλίγεται γύρω μας. Ή προδίδουμε τους συνανθρώπους μας για τα «αργύρια», που μας προσφέρουν οι άνθρωποι του μαμωνά και της εξουσίας.

Κι άλλοτε «νίπτομαι τα χείρας» μας, γιατί δήθεν κάποιοι άλλοι φταίνε, ενώ εμείς δεν φέρουμε καμιά ευθύνη. Ή προφασιζόμαστε φαισαϊκότατα πολλές άλλες «προφάσεις εν αμαρτίαις»…

Απ’ τις οποίες η πιο φοβερή είναι το γεγονός ότι, στη συντριπτική μας πλειονότητα, ψηφίζουμε τα κόμματα της αδικίας.…

Για να διαιωνίζεται έτσι η σταύρωση του Χριστού και των «ελάχιστων αδελφών του» απ’ τους αιώνιους σταυρωτές τους...
Παπα-Ηλίας

Διπλωματία για ένα πουκάμισο αδειανό

H Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την ίδρυσή της το 1844 έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εκπαιδευτική παράδοση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ορθοδοξίας γενικότερα. Από το 1971, χρονιά που το Τουρκικό κράτος διέταξε την αναστολή της λειτουργίας της με μία σειρά μέτρων, το ζήτημα του ανοίγματος της Σχολής έχει καταστεί μία σημαντική παράμετρος της διπλωματικής ατζέντας των Ελληνοτουρκικών σχέσεων και τα τελευταία χρόνια αυτή η προσπάθεια ενσωματώθηκε στην διαδικασία εξευρωπαϊσμού της Τουρκίας, με την προσδοκία ότι το Τουρκικό κράτος θα επιτρέψει επιτέλους τη εφαρμογή των δικαιωμάτων του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ελληνικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης.

Η διπλωματική διάσταση του... ζητήματος αυτού έγκειται στο ότι τόσο το Οικουμενικό Πατριαρχείο όσο και η Ελλάδα έχουν ταυτίσει την επαναλειτουργία της Σχολής με την επιβίωση του Πατριαρχείου. Ως εκ τούτου, η Τουρκία με την επιμονή της να διατηρεί τη Σχολή της Χάλκης κλειστή έχει καταφέρει να μετατρέψει το πρόβλημα σε μείζονος εθνικό θέμα για την Ελληνική διπλωματία και την Ελληνική κοινή γνώμη, το οποίο μάλιστα παραμένει επί μακρόν στην κορυφή της διπλωματικής ατζέντας. Στην ουσία, όμως, η Ελληνική διπλωματία έπεσε στην παγίδα της Τουρκικής πολιτικής.

Το Πατριαρχείο αντλεί τη δύναμη και την επιρροή στην Ορθοδοξία από τον οικουμενικό του χαρακτήρα αφού οι ορθόδοξες εκκλησίες του αναγνωρίζουν αυτό τον προνομιακό ρόλο. Αυτός άλλωστε είναι και ο βασικός λόγος που η Τουρκία αρνείται να του αναγνωρίσει τον οικουμενικό του χαρακτήρα και συνεχώς το υποβιβάζει σε τοπική εκκλησία της Κωνσταντινούπολης. Το ζήτημα της Σχολής της Χάλκης, όπως και άλλα συναφή ζητήματα που σχετίζονται με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, είναι θέματα που αφορούν ξεκάθαρα το κεφάλαιο ανθρώπινα δικαιώματα και ως τέτοια θα πρέπει η Ελλάς να τα θέτει στην Ελληνοτουρκική και Ευρωτουρκική ατζέντα. Αυτό, όμως, που σήμερα κάνει η Ελληνική διπλωματία είναι ότι έχει αποδεχτεί το θέμα της Θεολογικής Σχολής ως μέρος ενός παζαριού. Αντί να απαιτήσει άμεσα το άνοιγμα της Σχολής από την Ευρωπαϊκή Ένωση και ακόμη περισσότερο να προχωρήσει το Πατριαρχείο μονομερώς στη λειτουργία της Σχολής, εκθέτοντας τα σοβαρά ελλείμματα δημοκρατίας στην Τουρκία σε περίπτωση που η κυβέρνηση Ερντογάν αντιδράσει, η Ελληνική πλευρά μπήκε σε ένα παιγνίδι διαπραγμάτευσης όπου η Τουρκία παζαρεύει σκληρά προκειμένου να αποσπάσει ανταλλάγματα για τη μειονότητα της Θράκης. Αυτός άλλωστε ήταν πάγιος τακτικός στόχος της Άγκυρας εδώ και χρόνια, να συνδέσει δηλαδή τα θέματα που αφορούσαν το Πατριαρχείο και τη δήμευση Ελληνικών περιουσιών στην Κωνσταντινούπολη με τη μουσουλμανική μειονότητα στην Ελλάδα. Η επιτυχία αυτού του στόχου για την Άγκυρα της εξασφαλίζει την εξισορρόπηση των πιέσεων που δέχεται διεθνώς για την παραβίαση των δημοκρατικών ελευθεριών.

Στην ουσία, η Τουρκία δεν έχει τίποτα να χάσει από την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής. Επιπλέον, αυτή η στόχευσή της ενισχύεται σε μεγάλο βαθμό από τις αμερικανικές πιέσεις προς την Τουρκία να επιτρέψει την επαναλειτουργία της Σχολής. Για τις ΗΠΑ έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία το Οικουμενικό Πατριαρχείο γιατί το βλέπουν ως ανάχωμα προς τις αξιώσεις τις Ρωσίας να αναλάβει την πρωτοκαθεδρία στον ορθόδοξο κόσμο και να αυξήσει την επιρροή της στην περιοχή μέσω του Πατριαρχείου της Μόσχας.

Επειδή, όμως, η Αμερικανική πίεση στην Τουρκία αυτή την περίοδο είναι οριοθετημένη, το ρόλο διευκόλυνσης ανέλαβε η Ελληνική διπλωματία που ήδη έπεσε στην παγίδα μεγιστοποιώντας τη σημασία της επαναλειτουργίας της Σχολής της Χάλκης μπαίνοντας στο παζάρι της διαπραγμάτευσης. Η Τουρκία, ενόψει της αξιολόγησής της ενταξιακής της πορείας στο τέλος του χρόνου, επείγεται περισσότερο για μία επικοινωνιακή εκμετάλλευση κάποιας «παραχώρησης» στα Ελληνοτουρκικά. Αυτή η «παραχώρηση» αναμένεται να είναι η επαναλειτουργία της Σχολής, ενώ από την άλλη η Αθήνα θα πανηγυρίσει μία κατασκευασμένη εθνική «επιτυχία» η οποία εξυπηρετεί λιγότερο τα πραγματικά εθνικά συμφέροντα.

Του Χρήστου Ιακώβου
Διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών
στό Geopolitics-Gr

Τι θα γίνει με τα χρήματα των ασφαλισμένων στην Ασπίς;

Η υπόθεση της Ασφαλιστικής εταιρείας Ασπίς είναι άκρως ενδιαφέρουσα, καθώς θέτει σε αμφισβήτηση την ιδέα της αποταμίευσης μέσα από ασφαλιστικά προγράμματα. Ακόμη κι αν δεν κινδυνεύει ούτε ένα ευρώ των ασφαλισμένων, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα έχει ήδη προκαλέσει ζημία στον κλάδο. Κι απ’ ό,τι μαθαίνουμε κάποιοι ξένοι ετοιμάζονται να αποχωρήσουν από την αγορά...

Να ξεκινήσουμε από... το θέμα των ξένων. Είναι κοινό μυστικό στην ασφαλιστική αγορά ότι κάποιοι ξένοι προσπαθούν να πουλήσουν και να φύγουν. Επί σειρά ετών έθεταν θέματα σωστής εποπτείας της αγοράς, δίχως να υπάρχει ανταπόκριση στα αιτήματά τους. Έτσι, αναγκάστηκαν να λειτουργήσουν σε μία αγορά με νοθευμένους τους κανόνες του ανταγωνισμού. Είχαν δύο επιλογές: Ή να λειτουργούσαν με ανταγωνιστικά τιμολόγια και με ζημίες ή με ανταγωνιστικά τιμολόγια και αμφίβολης ποιότητας αποθεματικά. Διάλεξαν το πρώτο σενάριο και... έχασαν. Κανονικά θα έπρεπε να είχαν διαλέξει ένα τρίτο σενάριο, το οποίο εξετάζουν σήμερα, με καθυστέρηση αρκετών ετών: Να αποχωρήσουν από μία αγορά που διεκδικεί την ωριμότητα, αλλά που δείχνει σημάδια μεγάλης ανωριμότητας...

Μετά τις πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρείες, λοιπόν, ετοιμαστείτε να αποχαιρετήσετε και κάποιες ασφαλιστικές. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, αυτό συμβαίνει και αυτό θα δείτε να συμβαίνει. Και μην βιαστούν κάποιοι να μιλήσουν πάλι ανεύθυνα, όπως είχαν κάνει όταν το Capital δημοσίευσε πριν πολλούς μήνες πρώτο την είδηση για την αποχώρηση της Shell, διότι θα εκτεθούν εκ νέου...

Για την περίπτωση της Ασπίς θα περιμέναμε ότι θα έβγαινε κάποιος επίσημος και θα έλεγε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τι ακριβώς θα συμβεί με τους ανθρώπους που έχουν εμπιστευτεί τα χρήματά τους στην Ασπίς. Όπως ακριβώς συνέβη και με την κρίση στον τραπεζικό κλάδο, όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός διαβεβαίωσε, ως όφειλε, τους αποταμιευτές ότι δεν κινδύνευαν οι καταθέσεις τους.

Κάτι τέτοιο, όμως, δεν συνέβη. Ακούσαμε κάποιες γενικές ανακοινώσεις, οι οποίες δεν είναι ικανές από μόνες τους να διασκεδάσουν τις ανησυχίες των χιλιάδων ασφαλισμένων. Δυστυχώς βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο και αυτό το θέμα ίσως εκλαμβάνεται από κάποιους αρμόδιους ως δευτερευούσης σημασίας, ακριβώς επειδή το πρωτεύον θέμα γι΄ αυτούς είναι οι εκλογές. Πρόκειται, όμως, για ένα ζήτημα που άπτεται της σωστής λειτουργίας της αγοράς και θα όφειλαν να επιδείξουν μεγαλύτερη προσοχή.

Κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσαμε να καταλάβουμε κάποιον που θα έλεγε ότι θα περίμενε να τοποθετηθεί από τη στιγμή που θα διαπίστωνε τι ακριβώς συμβαίνει με τα αποθεματικά. Θα το καταλαβαίναμε αν η Πολιτεία δεν είχε αναλάβει το έργο της εποπτείας των ασφαλιστικών εταιρειών. Αν υπάρχει, λοιπόν, πρόβλημα, το πρόβλημα αφορά άμεσα και τους αρμόδιους κρατικούς φορείς. Ναι μεν ο ασφαλισμένος έκανε την επιλογή της εταιρείας της αρεσκείας του, αλλά το κράτος τον είχε διαβεβαιώσει στο μεταξύ ότι η εταιρεία αυτή ήταν άξια της εμπιστοσύνης του.

Προσέξτε λίγο αυτό το σημείο: Ας πούμε ότι είχατε ξεκινήσει ένα πρόγραμμα πριν από 20 χρόνια. Όσο καιρό τοποθετούσατε τα χρήματά σας, το κάνατε σε μία εταιρεία που το κράτος ήλεγχε καθημερινά και για την οποία οι αρμόδιες υπηρεσίες σας διαβεβαίωναν ότι ήταν άξια της εμπιστοσύνης σας. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, να σας πούνε ένα πρωί ότι δεν έχετε πρόγραμμα, επειδή διαλέξατε την λάθος επιχείρηση; Το λάθος δεν είναι δικό σας ή στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν είναι μόνο δικό σας.

Και πάλι καλά που υπήρξε η σχετική νομοθετική ρύθμιση του καλοκαιριού και έτσι μπορούν να ελπίζουν σε κάτι οι ασφαλισμένοι. Αλλά και πάλι υπάρχει ένα μυστήριο για το τι ισχύει και τι δεν ισχύει. Ένα μυστήριο που κατά την άποψή μας δεν είναι τυχαίο. Κι αυτό διότι, όπως πολύ καλά γνωρίζουν οι άνθρωποι του κλάδου, έχουν υπάρξει στο παρελθόν πολλών ειδών συμβόλαια που δεν μπορεί σήμερα να τα κατατάξει κάποιος εύκολα σε μία συγκεκριμένη κατηγορία.

Δεν έχουμε ελπίδες να υπάρξει μία κάποια ουσιαστική ενέργεια στις μέρες αυτές που απομένουν μέχρι τις εκλογές. Πιστεύουμε, όμως, ότι η νέα κυβέρνηση, όποια κι αν είναι αυτή, θα αντιμετωπίσει με περισσότερη προσοχή το θέμα των ασφαλιστικών εταιρειών και με μεγαλύτερο σεβασμό τα χρήματα των ασφαλισμένων.

Πολύ σωστά κάποιοι εγείρουν θέμα ενιαίας εποπτείας όλου του χρηματοοικονομικού χώρου, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για τράπεζα, ασφαλιστική εταιρεία ή χρηματιστηριακή. Ως ιδέα είναι σωστή και μοιάζει να είναι μία αρχή προς τη σωστή κατεύθυνση...

Υπάρχει και κάτι ακόμη που πρέπει να προσέξουμε: Οι επενδύσεις σε αμοιβαία κεφάλαια και σε κρατικά ομόλογα δεν είναι κάτι που απαιτεί ιδιαίτερες γνώσεις για να «πληρώνεται» αντίστοιχα με τόσο μεγάλο κίνδυνο, όσο αυτόν που ενδεχομένως αντιμετωπίζει σήμερα ένας επενδυτής που επί χρόνια τοποθετούσε τα χρήματά του στην Ασπίς για να τα επενδύσει αυτή με τη σειρά της σε κάποια αμοιβαία κεφάλαια και σε κρατικά ομόλογα. Χρειάζεται ένα και μόνο πράγμα: Ιερά προσήλωση στις αρχές της διασποράς...

Με άλλα λόγια: καταλαβαίνουμε για ποιόν λόγο θα πρέπει να αναζητήσει ένας επενδυτής ένα καλό νοσοκομειακό πρόγραμμα. Για ποιόν λόγο να κάνει μία ασφάλεια ζωής. Για ποιόν λόγο να ασφαλίσει το σπίτι του και το αυτοκίνητό του για κάθε κίνδυνο. Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε είναι γιατί να επιλέξει μέσα από μία ασφαλιστική εταιρεία ένα αποταμιευτικό πρόγραμμα...
Θανάσης Μαυρίδης στο capital

Γιατί "φαγώθηκε" να πάει στην Αμερική ο Παπανδρέου λίγες μόνο ημέρες πριν τις εκλογές;

Έχει ξαναγίνει αυτό;
Είναι γνωστό ότι ο κ. Γ.Παπανδρέου εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας μετέβη στην Νέα Υόρκη.

Είναι επίσης γνωστό ότι η... επίσημη άποψη που παρουσιάστηκε από το ΠαΣοΚ και το ΣΥΝΟΛΟ των ΜΜΕ, ήταν ότι μετέβη εκεί προκειμένου να προεδρεύσει του προεδρείου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, σε αίθουσα του κτιρίου των Ηνωμένων Εθνών.
Με το ένα χέρι παρέλαβε το πόρισμα της επιτροπής Στίγκλιτς για την παγκόσμια κρίση και με το άλλο.... το παρέδωσε στον Χ.Λ. Θαπατέρο, ο οποίος το μεταφέρει στην G20. Αυτό πράγματι είναι αλήθεια. Αλλά...η μισή αλήθεια !!!

Γιατί τις ίδιες ημερομηνίες που... πραγματοποιούνται οι εργασίες της 64ης συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη, πραγματοποιείται και το ετήσιο συνέδριο του οργανισμού του Μπιλ Κλίντον (Clinton Global Initiative -CGI) στο οποίο ο κ. Γ.Παπανδρέου είχε δηλώσει την συμμετοχή του εδώ και πολύ καιρό, μαζί με άλλες... προσωπικότητες που έχουν αφήσει (ιστορικά πλέον χωρίς να επιδέχεται καμία αμφιβολία) το αιματηρό στίγμα τους στον πλανήτη μας , όπως η κ. Μαντλίν Ολμπράιτ, Μάρτι Αχτισάαρι ,Μιχαήλ Σαακασβίλι κλπ.

Στο ινστιτούτο του Μπιλ Κλίντον θα συναντήσουμε και τα μέλη του, όπως Τζωρτζ Σόρος, Τζωρτζ Μπούς, Κόφι Ανάν, Τόνυ Μπλερ, Χαβιέ Σολάνα, Ταγίπ Ερντογάν κλπ
Ο κ. Παπανδρέου λοιπόν, πήγε ΚΑΙ στο ετήσιο συνέδριο του οργανισμού του Μπιλ Κλίντον, όπου παρευρίσκονταν και... δύο πολύ ενδιαφέροντα πρόσωπα. Ο πρόεδρος των Σκοπίων κ.Gjorgje Ivanov και ο πρώην πρόεδρος της γείτονος κ.Branko Crvenkovski.

Οι πληροφορίες μου αναφέρουν ότι συναντήθηκαν και συνομίλησαν. Το ζήτημα δεν είναι όμως μόνο αυτό , αλλά η ονομασία της χώρας τους όπως παρουσιάζεται επίσημα από το ινστιτούτο του Μπιλ Κλίντον.

Οι δύο πρόεδροι λοιπόν της FYROM δηλώνονται επίσημα σε όλα τα έγγραφα και τις παρουσιάσεις από το ινστιτούτο ως ...πρόεδροι της Δημοκρατίας της Μακεδονίας ( Republic of Macedonia).

Ο κ. Παπανδρέου δεν αντέδρασε, παρά έκανε τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να… παραστεί , έστω και για λίγο στο ετήσιο συνέδριο του Μπιλ Κλίντον. Οι κόκκινες γραμμές του κ. Παπανδρέου είναι σίγουρα για... εσωτερική κατανάλωση!

Άλλωστε το ίδιο είχε συμβεί και το 2008 στο οποίο ξανασυμμετείχε τόσο ο κ. Παπανδρέου, όσο και ο πρόεδρος των Σκοπίων κ. Branko Crvenkovski, χωρίς καν να υπάρξει αντίδραση από τον κ. Παπανδρέου.
Και φυσικά χωρίς καν να αναφερθεί όπως και τώρα, τίποτα από τα ΜΜΕ της χώρας μας.

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί έχει καθιερωθεί στο εξωτερικό η ονομασία της FYROM, ψευδεπίγραφα ως... Macedonia!
Ποιος λοιπόν κοροϊδεύει τον ελληνικό λαό; Ποιος παρευρίσκεται και συνομιλεί με τον πρόεδρο των Σκοπίων, ο οποίος φέρει στο πέτο του το ψευδεπίγραφο...«President of the Republic of Macedonia»; Ποιος χρωστάει και σε ποιους ;

YΓ. Για όσους αμφιβάλουν πως "μαγειρεύονται" και κανονίζονται αυτά τα πράγματα με την πάροδο του χρόνου , θα ήθελα να παραθέσω μόνο μια δήλωση: Γ. Α. Παπανδρέου(Νέα Υόρκη 20 Σεπτεμβρίου 1999 ,στη σύνοδο του ΟΗΕ, ως υπουργός εξωτερικών) «Είχα αρκετές διμερείς συναντήσεις σε σειρά ζητημάτων, και το μεσημέρι είχαμε μία συνάντηση οι 15 με τον κ. Ivanov τον υπουργό εξωτερικών της Ρωσίας. Συζητήσαμε το Κόσοβο, τη Σερβία, το Γιουγκοσλαβικό.
Στο Κόσοβο τονίσαμε δε ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να θεωρηθεί ως ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ εξέλιξη μια... ανεξάρτητη χώρα στο Κόσοβο (....), ότι πρέπει οι όποιες μελλοντικές λύσεις να σεβαστούν τις αποφάσεις του ΟΗΕ(....), τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας που μιλούν για τη λύση... εντός της Γιουγκοσλαβίας(....)».

Καταλάβατε; Την σημερινή εξέλιξη αυτής της υπόθεσης την ξέρετε πλέον και μπορείτε να κρίνετε!
από politis-gr

Συνελήφθησαν τα δυο ετεροθαλή αδέρφια που κλέφτηκαν για να ζήσουν τον έρωτά τους

Ένα ασύλληπτο δράμα βιώνει το τελευταίο διάστημα μία γυναίκα από το Ηράκλειο, η οποία είδε τα δύο παιδιά της να δηλώνουν ερωτευμένα και μάλιστα να διατηρούν κι ερωτική σχέση!

Πρόκειται για μία οικογενειακή αν μη τι άλλο τραγωδία που δύσκολα χωρά ανθρώπου νους, ενώ και οι ίδιοι οι αστυνομικοί της Ασφάλειας έπεσαν από τα σύννεφα ακούγοντας την εξιστόρηση των γεγονότων από την 55χρονη Ηρακλειώτισσα.

Με τα μάτια της να... είναι διαρκώς πρησμένα από το κλάμα και συνοδευόμενη από το μικρότερο γιο της η γυναίκα αυτή απευθύνθηκε στην Αστυνομία καταγγέλλοντας το μεγαλύτερο γιο της από τον πρώτο της γάμο, προκειμένου να σώσει, όπως έλεγε στους αστυνομικούς την ανήλικη κόρη της που απέκτησε από το δεύτερο γάμο που έκανε.

Όπως έγινε γνωστό τα δύο αδέρφια (ετεροθαλή) τους τελευταίους δέκα μήνες με έναν χρόνο άρχισαν να αναπτύσσουν μία περίεργη σχέση μεταξύ τους.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο γιος της 55χρονης ηλικίας 37 ετών διαμένει εκτός Κρήτης, όπου ζει κι εργάζεται.

Με την αδερφή του ανέπτυξε την περίεργη αυτή σχέση, χωρίς κανείς - στο ξεκίνημα της σχέσης- να γνωρίζει το παραμικρό.

Το κορίτσι μόλις 14 ετών είναι μαθήτρια σε γυμνάσιο του Ηρακλείου, όπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές ενημέρωσης.

Πριν από λίγες ημέρες, όπως σημειώνουν αστυνομικές πηγές, ο 37χρονος άνδρας πήρε την 14χρονη αδερφή του από το σπίτι που διέμενε με τη μητέρα της, προκειμένου να συζήσουν.

Η μάνα όπως ήταν αναμενόμενο κατέρρευσε μαθαίνοντας τα γεγονότα που είχαν προηγηθεί και βλέποντας την 14 ετών κόρη της να εγκαταλείπει με τη θέλησή της, όπως λένε οι πληροφορίες, το σπίτι της για να ζήσει με τον ετεροθαλή αδερφό της.

Το περασμένο Σάββατο το απόγευμα η 55χρονη γυναίκα πέρασε το κατώφλι του Αστυνομικού Μεγάρου Ηρακλείου ζητώντας τη βοήθεια των αστυνομικών της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας. Στους αξιωματικούς είπε τα γεγονότα όπως εκείνη τα πληροφορήθηκε, ούσα διαρκώς συντετριμμένη από αυτό που είχε συμβεί. Οι αστυνομικοί της Ασφάλειας δείχνοντας την δέουσα ευαισθησία κινήθηκαν αθόρυβα και διακριτικά, εντοπίζοντας τα δύο αδέρφια, προχωρώντας παράλληλα και στη σύλληψή τους!

Μία από τις τραγικές πτυχές του απίστευτου αυτού δράματος είναι ότι η ανήλικη ανέφερε πως δεν θέλει να επιστρέψει στη μητέρα της, καθώς είναι ερωτευμένη, όπως έλεγε, με τον αδερφό της!

Ο 37χρονος και η 14χρονη συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν ενώπιον του εισαγγελέα χθες το μεσημέρι.

Σύμφωνα με εισαγγελικές πηγές η πράξη τους είναι κακουργηματικού χαρακτήρα και οι συλληφθέντες αναμένεται να οδηγηθούν ενώπιον του ανακριτή.
από Πατρίς
Σχόλιο apneagr: Δυστυχώς αυτή η ιστορία είναι η κορυφή του παγόβουνου, μια που τέτοιες ιστορίες είναι πολύ δύσκολο να έρθουν στην δημοσιότητα...Κουράγιο στην μάνα που σίγουρα κάποιο λάθος έκανε και αυτή.

Ο Μπερίσα και ο γαμπρός τους κλέβουν τις περιουσίες των Βορειοηπειρωτών

Σε Γιάννενα, Μέτσοβο και Κοζάνη περιόδευσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης κ. Στέλιος Παπαθεμελής, όπου συναντήθηκε με φίλους και στελέχη του Κόμματος και έδωσε συνεντεύξεις στα τοπικά ΜΜΕ.

Στην ομιλία του στα Γιάννενα, ο κ. Παπαθεμελής, αναφέρθηκε στο μεγάλο ζήτημα της περιφερειακής ανάπτυξης που παρουσιάζει τεράστιες καθυστερήσεις, από τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Θα πρέπει να... καταλάβει επιτέλους το αθηνοκεντρικό κράτος» είπε ο κ. Παπαθεμελης, «πως η περιφέρεια ήταν και παραμένει ο αγωγός οξυγόνου της εθνικής μας οικονομίας. Δεν μπορεί να συνεχισθεί η άθλια εικόνα που παρουσιάζει σήμερα στη χώρα μας, ο δείχτης κοινωνικής συνοχής. Δεν μπορεί η ελληνική κοινωνία να διαμορφώνει αυτήν την εικόνα των δύο ταχυτήτων. Αυτής του τριγώνου Κολωνακίου-Εκάλης-Φιλοθέης και αυτής των περιφερειών της χώρας, που στενάζουν από την εγκατάλειψη που βιώνουν από το κεντρικό πολιτικό διαχειριστικό κατεστημένο».

Μιλώντας σε συγκέντρωση Βορειοηπειρωτών ο κ. Παπαθεμελής, χρησιμοποίησε σκληρότατους χαρακτηρισμούς για την μεθοδευμένη προσπάθεια της κυβέρνησης Μπερίσα να «κλέψει τις περιουσίες τους, με κύριο πρωταγωνιστή τον γαμπρό του αλλά και για την ενδοτικότητα στο ζήτημα αυτό από την πλευρά του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών».

Στην Κοζάνη, ο κ Παπαθεμελής μίλησε σε ομάδα αγροτών, οι οποίοι του έθεσαν για μία ακόμη φορά το μεγάλο ζήτημα της διάλυσης του οικογενειακού τους εισοδήματος, από τις επιλογές της Νέας ΚΑΠ και τις απαράδεκτες συμφωνίες που υπέγραψαν στις Βρυξέλλες οι Υπουργοί Γεωργίας τόσο της Ν.Δ. όσο και του ΠΑΣΟΚ.

«Η επιστροφή στον συνεταιρισμό με κεντρικό κώδικα την αλληλεγγύη μεταξύ των αγροτών, αλλά και η κατάργηση της εμπορευματοποίησης της συνεταιριστικής ιδέας που έχει γίνει με τις περίφημες Ομάδες Παραγωγών και τις Διεπαγγελματικές Οργανώσεις είναι στόχοι της Δημοκρατικής Αναγέννησης», είπε στους Κοζανίτες αγρότες ο κ. Παπαθεμελής, και πρόσθεσε: «Άμεσοι στόχοι μας είναι η προστασία του Έλληνα αγρότη και της παραγωγής του, η κατάργηση του ΦΠΑ στα αγροεφόδια και τις πρώτες ύλες και η ρύθμιση της αλυσίδας παραγωγή-εμπορία-τελικός καταναλωτής με κεντρικό σύστημα διαχείρισης (Δημοπρατήριο), έτσι ώστε και ο αγρότης να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια και χωρίς μεσάζοντες και ο καταναλωτής να μπορεί να προμηθεύεται τα αγροτικά προϊόντα σε τιμές που να είναι όσο κοντύτερα γίνεται στις τιμές παραγωγού».
από pammet

«Αν τους αντέξει η σκηνή!...»

Θα φανεί στο χειροκρότημα… λέει ο στίχος της δημοφιλούς τραγουδίστριας, εφαλτήριο για τη σημερινή μου «blogger-άποψη»…
Δυνατά χειροκροτήματα εισπράττει ο Γιώργος Παπανδρέου καθώς στέλνει για πολλοστή φορά το ίδιο μήνυμα σε μη προσδιοριζόμενους αποδέκτες «μη ράβετε κοστούμια εξουσίας, θα σας μείνουν στην ντουλάπα…». Κάποια, μάλλον χλιαρά χειροκροτήματα εισέπραξε όταν, ουσιαστικά, διέγραψε τον Κώστα Σημίτη από το ΠΑΣΟΚ. Επιλεκτικά τον χειροκροτούν τα ΜΜΕ που διαπιστώνουν από δημοσκοπήσεις ότι στην «καταλληλότητα» ο Γιώργος Παπανδρέου ως Πρωθυπουργός εκτοπίζει εδώ και μερικές ημέρες τον Κώστα Καραμανλή σε προσωπικό επίπεδο προτίμησης. Παιανίζουν διθυράμβους τα ελληνικά ΜΜΕ για αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ ((είναι μήπως αμετροεπής η σύμπνοια σε επίπεδο 90%;)….

Δεν συμβαίνει το... ίδιο με τα χειροκροτήματα που εισπράττει ο Κώστας Καραμανλής (ή, τουλάχιστον, δεν μας το δείχνουν με τον ίδιο τρόπο τα ΜΜΕ) για τους «αποκλεισμούς» από τα ψηφοδέλτια και τις, ομολογουμένως, πολύ δυναμικές παρουσίες του από το Σαββατοκύριακο της ΔΕΘ και μετά…

Πριν μερικά χρόνια είχα αναρωτηθεί στο βιβλίο μου «Ένας Ψυχολόγος στο Γήπεδο» ακριβώς επειδή εκφράζει ως ψευτοδίλημμα την ελληνική πραγματικότητα: τελικά τι είναι συναρπαστικότερο για εμάς τους Νέο-Έλληνες, η πολιτική του ποδοσφαίρου ή το ποδόσφαιρο της πολιτικής; Τολμώ έστω και εάν ακόμη κατηγορηθώ για αντικειμενικά επιδερμική προσέγγιση, να επιμένω, να πιστεύω ακράδαντα ότι ΑΥΤΟΣ που όχι μόνο σήμερα αλλά εδώ και πολλά χρόνια λείπει από την ελληνική πολιτική σκηνή – και θα χαρώ πολύ εάν το πραγματώσει οποιοσδήποτε εκλεγεί Πρωθυπουργός στις 4 Οκτωβρίου (αρκεί στην πράξη να είναι Πρωθυπουργός ΟΛΩΝ των Ελλήνων από την 5η Οκτωβρίου και μετά ), είναι ένας …. Όττο Ρεχάγγελ!

Ο Ρεχάγγελ ήταν εκείνος που μας οδήγησε στην ιστορική εκείνη Κυριακή 4η Ιουλίου 2004 (ημέρα ανεξαρτησίας της Αμερικής), γράφοντας στην ποδοσφαιρική ιστορία την «Ημέρα Ανεξαρτησίας του ελληνικού ποδοσφαίρου» από αρρωστημένα μυαλά και συνειδήσεις που το κρατούσαν για χρόνια σε επίπεδο καρκινοπαθή τελικού σταδίου!!!

Αλλαγές που μορφοποιούν σε νέα σχήματα δομές και θεσμούς μιας κοινωνίας ταυτίζονται, συνήθως, με το «πέρασμα» από τις οδυνηρές συμπληγάδες ενός δράματος ή μίας τραγωδίας. Ο λαός μας το θέτει επιτυχημένα στο γνωμικό «αν δεν πάθεις δεν θα…μάθεις». Αν πιστέψουμε τα ΜΜΕ και τους «γκαλοπίστες» από τον Μάρτη του 2004 μέχρι σήμερα το ΠΑΣΟΚ και «έπαθε και έμαθε» ενώ η Ν.Δ. τώρα οδηγείται (ξανά;) στη θέση που θέλει το γνωμικό…

Υπάρχει, όμως, και η περίπτωση όπου η «αναστροφή» δεν προκαλείται από το αρνητικό αλλά το θετικό, όπου δεν είναι «το πάθημα» που μορφοποιεί νέα σχήματα αλλά ο…θρίαμβος όπως είχε συμβεί στην Πορτογαλία το 2004 μετά την εκλογική νίκη της ΝΔ, αλλά αυτό ΔΕΝ φαίνεται να το διαχειρίστηκε παραγωγικά και δημιουργικά τα τελευταία πεντέμισι χρόνια η Κυβέρνηση της ΝΔ όπως το αντανακλούν, εν μέρει, και τα οικονομικά-πολιτικά μας δρώμενα και ας μην τα φορτώνουμε ΟΛΑ Πασοκτζήδες και Νεοδημοκράτες στις απαιτήσεις των Βρυξελλών!

Ο 21ος αιώνας έφερε στο προσκήνιο προβλήματα που εντάθηκαν με την ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ παγκόσμια οικονομική ύφεση των τελευταίων δύο ετών τα οποία αφορούν και στην Ελλάδα. Σήμερα προβλήματα όπως το ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ, η διογκούμενη ΑΝΕΡΓΙΑ, η έλλειψη ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ από τη φύση τους απαιτούν διορατικούς, ευφυείς και δημιουργικούς πολιτικούς σε Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση και έγκυρα και έγκαιρα ενημερωμένους πολίτες ικανούς να βλέπουν πέρα από τη μύτη τους.

Μόνο καταφέρνοντας να ξεπεράσουμε την νοοτροπία της Κρατικοδίαιτης ύπαρξής μας στον τομέα της εθνικής οικονομίας και μαζί του εγκλωβισμού των λαϊκών μαζών στην Κομματική σκοπιμότητα των πολιτικών δρώμενων θα επέλθει και η, όχι μόνο ελπιδοφόρα αλλά ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ για την παραπέρα πορεία μας στην Ε.Ε. του 21ου αιώνα «φυγή προς τα μπροστά…»
Επιμύθιον;

Οι εποχές μας απαιτούν πολιτικούς ικανούς να ξεπεράσουν κομματικές σκοπιμότητες και περιορισμούς που εξαντλούνται στο ξεπερασμένο πλέον «πολιτικό κόστος ή κέρδος» και να επιστρατεύσουν ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ όλες τις θετικές δυνάμεις του Έθνους στον αγώνα για ένα ελπιδοφόρο ΑΥΡΙΟ.
Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Απολογισμός

Μεγάλωσα αρκετά πια. Είμαι σε αυτή την ηλικία που δεν μπορείς να αλλάξεις πολλά και το να ονειρευτείς, γνωρίζεις καλά, ότι είναι εγκεφαλική συνήθεια ενός αυθόρμητου παλαιού εαυτού. Σε αυτή την ηλικία έχεις σταματήσει να σε ενδιαφέρουν οι προσωπικές αναμνήσεις και ψάχνεις σημαντικότερες που δεν είναι άλλες από τις συλλογικές. Αυτές που συνετέλεσαν να αλλάξουν κάτι προς το καλύτερο σε αυτόν εδώ τον τόπο.

Είναι τραγικό να... είσαι μέρος ενός λαού που έχει μείνει στάσιμος, σαν ποτάμι που δεν βρήκε ποτέ θάλασσα παρά έγινε λίμνη και με τον καιρό βάλτος. Μέρος ενός λαού που κλέβει τις αναμνήσεις παλαιότερων γενεών για να δικαιολογήσει τον σημερινό αδικαιολόγητο λόγο ύπαρξής του. Δεν μιλώ για «εθνική υπερηφάνεια» διότι είναι σχήμα οξύμωρο εφόσον η υπερηφάνεια κρίνεται από την πορεία αυτού που την κουβαλά.

Η υπερηφάνεια κομματιάστηκε και πουλήθηκε, προσωπικά από τον καθένα μας, σε γκαλερί που εκθέτει τους ατομικούς εξευτελισμούς τού κάθε πλανόδιου «ηγέτη», που ήθελε και θέλει να διαφεντεύει τις αξίες μας. Μιλώ για την συλλογική κατανόηση του τελματώσαμε. Να βάλουμε κάτω τις πλάστιγγες και να ζυγίσουμε τι έχουμε να χάσουμε από την προσωπική μας κληρονομιά για να δώσουμε στην συλλογική, πριν τα σκουλήκια κάνουν πάρτι στα κορμιά μας.

Η πρόταση που ηχεί έντονα στα αφτιά μου, χρόνια τώρα, είναι: «Τι θα κερδίσω εγώ;». Την έχω ακούσει σε καφενεία, σε κομματικά γραφεία, σε διεκδικήσεις, στο super market, στο δρόμο, στα χωράφια, στην δουλειά μου, στην παραλία, στα βουνά, στα χωριά και στις μεγαλουπόλεις. Αντάλλαγμα κέρδους έγινε η αξιοπρέπεια. Κόβουμε επί δεκαετίες τιμολόγια παροχής υπηρεσιών για την πουλημένη συνείδηση μας, για την εθελοτυφλία μας, για το προσωπικό μας κέρδος. Λες κι αν βγάλεις αναίμακτα αυτόν τον χρόνο δεν θα σε βρει τον επόμενο το «τι θα κερδίσω εγώ;» ενός άλλου δειλού που ήρθε η ώρα να κόψει το δικό του τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών.

Καμιά οικονομική κρίση δεν πρόκειται να χτυπήσει αυτή εδώ την χώρα. Διότι η Ελλάδα δεν έχει λαό, έχει άτομα. Διότι στην Ελλάδα δεν κόβουμε τιμολόγια πώλησης ή αγοράς αλλά παροχής υπηρεσιών. Και από υπηρέτες αυτή η χώρα άλλο τίποτε. Χωρίς κανέναν ενδοιασμό και με μεγάλη σιγουριά βάζουμε τις υπογραφές μας κάτω από το «Τοις μετρητοίς» σα να μην είναι τίποτε το σπουδαίο. Ή μάλλον δεν είναι τίποτε το σπουδαίο. Το όνομά σου δεν έχει καμία βαρύτητα και το ξέρεις. Σήμερα το βάζεις εδώ, αύριο αλλού. Το όνομα ακολουθεί το έργο σου και από έργο πάσχουμε δεκαετίες. Κληρονομούμε σε αυτούς που θα έρθουν υπογραφές και είναι πραγματικά ειρωνικό όταν κάποτε για μία υπογραφή έπαιξαν κάποιοι το κεφάλι τους. Το «Επί πιστώσει» χάθηκε. Την αξιοπρέπεια την πουλάμε με τη μία. Φθηνά και επικινδύνως επιπόλαια.

Δεν έχω να νοσταλγώ τίποτε. Ήρθα, μεγάλωσα και θα φύγω μέσα σε έναν γεωγραφικό χώρο και σε μία ιστορική περίοδο που δεν θα αφήσει τίποτε στους επόμενους παρά μόνο στοίβες κομμένα τιμολόγια καμιάς προσφοράς, μόνο παροχής. Μη ανακυκλώσιμα και άκρως ραδιενεργά.
γράφει ένας απλός άνθρωπος

«Μηδέν στο πηλήκιο»!

Ναι, το είπε ο ανελλήνιστος: «Και τι κατάφεραν οι αντίπαλοί μας; Μηδέν στο πηλήκιο»!

Υπήρξε υπουργός Παιδείας, υπουργός Εξωτερικών, ετοιμάζεται να είναι αυριανός πρωθυπουργός των Ελλήνων. Και δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» (αποτέλεσμα της διαίρεσης δύο αριθμών) από το «πηλήκιο» (στρατιωτικό κάλυμμα της κεφαλής).

Η Ελλάδα δεν... είναι ούτε γεωγραφία ούτε Ιστορία αλλοτριωμένη σε ιδεολόγημα. Είναι στάση ζωής και νόημα ζωής σαρκωμένα και τα δύο στη γλώσσα. Οσο υπήρχαν Ελληνες, πρώτη ανάγκη είχαν: «Ελευθερία και γλώσσα» (Σολωμός). Ελευθερία είναι η κατακτημένη ετερότητα, η ανάγκη να είσαι ο εαυτός σου, να αυτοκαθορίζεσαι, όχι να σε διαφεντεύουν άλλοι. Και η γλώσσα σαρκώνει την ετερότητα, καθιστά τον αυτοκαθορισμό κοινή, κοινωνούμενη πράξη.

Ο ανελλήνιστος πολιτικός αρχηγός δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» από το «πηλήκιο». Πώς να εμπιστευθούμε ότι καταλαβαίνει πού βρίσκονται τα γλωσσικά σύνορα της ελληνικής ετερότητας: ποια η διαφορά (βιωματικού φορτίου αιώνων) ανάμεσα στην «κοινωνία» και στη «societas», στη «δημοκρατία» και στη «respublica», στον «λόγο» και στη «ratio», στην «αλήθεια» και στη «veritas», στο «πρόσωπο» και στην «persona», στον «νόμο» και στη «lex». Και αν στις διαφορές αυτές δεν έχει ριζωμένα παιδικά βιώματα πατρίδας, τι θα υπερασπίσει σαν πρωθυπουργός; Το ακαθάριστο εθνικό προϊόν και την κατά κεφαλήν καταναλωτική ευχέρεια; Αλλά τότε ας δικτυωθεί καλύτερα η οικογένειά του να τον κάνει πρωθυπουργό σε κράτος με γλώσσα (και συνείδηση) δίχως ετερότητα - σε κανένα Βέλγιο ή Λουξεμβούργο.

Οι επερχόμενες εκλογές, στις 4 Οκτωβρίου 2009, θυμίζουν κάτι από τις αποφράδες εκείνες του Νοεμβρίου 1920, τότε που οι Έλληνες, ασυλλόγιστα και φανατισμένα, όδευαν προς τη συμφορά. Σαν οσμή και τώρα στην ατμόσφαιρα η ανατριχίλα από το κακό που συνοδεύει πάντα την αλογία και την τυφλότητα. Και μάλιστα χωρίς να υπάρχει σήμερα αμφιλεγόμενος ηγέτης, δίλημμα για τον λαό. Μια παράδοση στόχων αλήθειας και ποιότητας ζωής τρεισήμισι χιλιάδων χρόνων παραδίνεται (από αμηχανία, αγανάκτηση ή απερισκεψία) στα χέρια ενός ανθρώπου που δεν ξέρει να ξεχωρίσει το «πηλίκον» από το «πηλήκιο».

Δεν φταίει που είναι ανελλήνιστος ο μεθοδικά κατασκευασμένος «ηγέτης». Δεν είχε παιδικά βιώματα πατρίδας στην Ελλάδα ούτε γλώσσα μητρική τα ελληνικά. Το κρίμα και η ιστορική ευθύνη είναι των παραιτημένων από τη σκέψη και την κρίση τους ψηφοφόρων. Ο ίδιος απέδειξε απροσχημάτιστα πόσο έτοιμος είναι να απεμπολήσει κοιτίδες της ελληνικής πρότασης πολιτισμού, όταν προπαγάνδιζε, δίχως αιδώ ή λύπη, την εξωφρενική πλεκτάνη του Σχεδίου Ανάν για την Κύπρο. ΄Η, πριν από λίγες μέρες, με τις δηλώσεις του εκπροσώπου του για το Σκοπιανό.

Στην προεκλογική του εκστρατεία μιλάει μόνο για λεφτά, πώς θα μπουκώσει τον Ελλαδίτη της παρακμής με ψευδαισθητική ευζωία. Ούτε λέξη για τις τουρκικές έμπρακτες (καθημερινής βίας) απαιτήσεις κυριαρχίας στο Αιγαίο, για τα πολιτικά καμώματα του «κομμουνιστή» (αλλά νατοϊκής ποδηγέτησης) προέδρου της Κύπρου να νεκραναστήσει, μαζί με τον Ταλάτ, την εκτρωματική πανουργία του Ανάν. Ούτε σχολίασε ποτέ (όπως και κανένας Ελλαδίτης πολιτικός) τον προγραμματικό αφελληνισμό της παιδείας και των θεσμών στην Κύπρο από το καθεστώς Χριστόφια.

Το ορθολογικό συμπέρασμα είναι αδυσώπητο: Η ελληνικότητα της Κύπρου, η ελληνικότητα του ονόματος Μακεδονία αφήνουν παγερά αδιάφορο τον αυριανό πρωθυπουργό της Ελλάδας. Τι φυσικότερο να τον αφήνει αδιάφορο και η ελληνικότητα του Αιγαίου, της Θράκης, του Καστελλόριζου, της Λήμνου, της Μυτιλήνης. Με ανελλήνιστη ηγεσία, βουβή και άλαλη για τα εθνικά θέματα, ο ορθολογισμός μεταγγίζει τον φόβο της σαφέστατα επαπειλούμενης συμφοράς. Γι' αυτό και οι επερχόμενες εκλογές θυμίζουν κάτι από τις αποφράδες εκείνες του 1920, έχουν μια πρόγευση φόβου προσφυγιάς, ξεριζωμού, ίσως αίματος. Τα σημάδια της πολιτικής «σταδιοδρομίας», ώς τώρα, του γλωσσικά ανελλήνιστου μάλλον βεβαιώνουν ότι, αν γίνει πρωθυπουργός, η «λύση» του Κυπριακού, του Σκοπιανού, της μοιρασιάς του Αιγαίου θα επιβληθεί μέσα σε εβδομάδες ή ελάχιστους μήνες. Όμως Θρακιώτες, Καστελλοριζιοί, Μυτιληνιοί, μέσα στο περίπου 40% των Ελλαδιτών ψηφοφόρων, χοροπηδάνε, με πράσινες σημαιούλες, κάτω από το μπαλκόνι του ξενότροπου κομματάρχη διαδηλώνοντας την ίδια εκείνη επιλογή του 1920: «Μικράν Ελλάδα», συρρικνωμένη, και ούτε λόγος για «έντιμον» - σήμερα τη θέλουμε «πάροχον καταναλωτικής ευχέρειας».

Εναλλακτική λύση; Μα είναι φανερό πως δεν υπάρχει, ο ανελλήνιστος δεν έχει αντίπαλο. Η «Νέα Δημοκρατία» έχει τελειώσει πολιτικά, ήταν είκοσι χρόνια ανύπαρκτη ως αντιπολίτευση και πέντε χρόνια ανύπαρκτη ως κυβέρνηση. Σίγουρα δεν μπερδεύει το «πηλίκον» με το «πηλήκιο», αλλά έχει πια αποδείξει, επί είκοσι έξι χρόνια, ότι είναι το ίδιο ή και πιο θεαματικά ανελλήνιστη: στα μπλα-μπλα που με στόμφο εκφέρει και στα αυτοκτονικής ατολμίας διαχειριστικά της ενεργήματα. Δεν πιστεύει αυτό το κόμμα σε τίποτα, το μόνο που ήθελε, και προσπάθησε υστερικά, ήταν να γίνει ΠΑΣΟΚ. Και δεν τα κατάφερε. Αποδείχτηκε, εκτός από εξωφρενικά ανίκανη, και ανήκεστα φαύλη.

Μένει ακόμα μία εβδομάδα ως τις εκλογές. Η πορεία της χώρας είναι προδιαγεγραμμένη, όσοι οσφραίνονται τα επερχόμενα νιώθουν ανήμποροι να αναχαιτίσουν την αλογία. Για την εξαφάνιση των «εθνικών» θεμάτων και της άμυνας από την προεκλογική ατζέντα θα μπορούσε να έχει υπάρξει κάποια παρήγορη παρέμβαση (συμβολική αντίσταση συλλογικής αξιοπρέπειας) της Ακαδημίας Αθηνών, της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Εχει μάλλον χαθεί η επίγνωση ότι μπροστάρηδες στην κοινωνία δεν μπορεί να είναι μόνο οι ανυπόληπτοι επαγγελματίες της εξουσιαστικής μονομανίας και ιδιοτέλειας.

Τουλάχιστον, στην εβδομάδα που απομένει, ας μπορούσε να εμφανιστεί ένας τίμιος και ανυστερόβουλος «εκλογολόγος» από αυτούς που σπουδάζουν την σε βάρος μας πανουργία των εκλογικών νόμων, να μας συμβουλέψει: Ποια είναι η αποτελεσματικότερη οδός για να αποτραπεί η αυτοδυναμία του ανελλήνιστου: Η αποχή; Η υπερψήφιση εξωκοινοβουλευτικών κομματιδίων «της πλάκας»; Το λευκό; Το άκυρο;

Στη δεκαετία του 1950 ή '60, αν ένας πολιτικός μιλούσε για «μηδέν στο πηλήκιο» θα είχε τελειώσει αυθημερόν την καριέρα του μέσα στον γενικό καγχασμό. Η γλωσσική ευαισθησία ήταν τέτοια, που επέτρεπε στο χιούμορ του Μποστ να λειτουργεί καθολικά στην ελληνική κοινωνία και να σπάζει κόκαλα. Σήμερα, μια σατυρική ιδιοφυΐα με τη γλώσσα του Μποστ δεν θα προκαλούσε ούτε μειδίαμα. Μέσα σε πενήντα χρόνια οι Έλληνες ξεριζώθηκαν μεθοδικά από τη συνέχεια της γλώσσας τους, από την κοινή σάρκα και κοινωνούμενη πράξη του αυτοκαθορισμού τους, της ετερότητάς τους.

Αυτή η απώλεια φαίνεται πως πρέπει να μετρηθεί και με εδαφική συρρίκνωση. Το ιστορικό τέλος ιστορικών λαών πάντοτε εντοπίζεται και χαρτογραφημένο.
Του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή

Βίος- αβίωτος για ζευγάρι ηλικιωμένων, αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα ξυπνάτε!!!

Χωρίς βοήθεια, χωρίς οικονομική δυνατότητα και με προβλήματα υγείας που ο ίδιος αντιμετωπίζει, ο κύριος Θανάσης Αντωνακόπουλος από το Καλίκωμο, προσπαθεί να σταθεί στο πλευρό της 81χρονης συζύγου του, που πάσχει από γεροντική άνοια.

Με μεγάλη δυσκολία αντιμετωπίζει τις καθημερινές ανάγκες που δεν περιορίζονται απλά σε είδη διατροφής αλλά κυρίως σε φάρμακα και είδη φροντίδας για την 81χρονη.

Η άρρωστη γυναίκα... εξαρτάται πλήρως από τον άνδρα της, καθώς δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί, δεν μπορεί να κινηθεί μόνης της και διανοητικά πλέον δεν μπορεί να λειτουργήσει φυσιολογικά. Με την σύνταξη του ΟΓΑ που παίρνουν, προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα. Ωστόσο, ο κύριος Θανάσης έχει κάνει τεράστια προσπάθεια ώστε να μπορέσει να πάρει η γυναίκα του κάποια επιπλέον οικονομική βοήθεια προκειμένου να μπορέσει να βρει κάποια γυναίκα για να την φροντίζει.

«Είμαι μεγάλος άνθρωπος. Τι θα γίνει αυτή η γυναίκα αν εγώ αρρωστήσω και πάω στο νοσοκομείο; Ήδη είμαι άρρωστος, με οξυγόνο. Τι πρέπει να γίνει; Να πεθάνει μόνη της; Δεν μπορεί να κινηθεί μόνη της πλέον. Θέλει πάντα κάποιον δίπλα της. Παλιότερα που περπατούσε είχε φύγει και είχε βγει στον δρόμο γιατί δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τον κίνδυνο. Αν έπαιρνα μια γυναίκα, θα μπορούσε να την φροντίσει καλύτερα. Εγώ όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω φύγει από δίπλα της. Αν της δώσεις νερό, θα πιεί, αν της δώσεις φαγητό θα φάει. Τι θα κάνει αν εγώ πάθω κάτι;», αναρωτιέται.

Ο ίδιος έχει απευθυνθεί σε όλες τις υπηρεσίες, στην Πρόνοια, στον ΟΓΑ, έχει μιλήσει για το πρόβλημά του σε όλους τους βουλευτές του νομού. Δυστυχώς, δεν έχει βρει ανταπόκριση. «Με 300 ευρώ το μήνα, πώς να ζήσουμε και πώς να πάρω κάποια γυναίκα να την φροντίζει; Η Πρόνοια και ο ΟΓΑ μου είπαν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Είμαι άρρωστος και πρέπει μέρα νύχτα να είμαι δίπλα της. Που είναι το κοινωνικό κράτος όταν χρειαζόμαστε 120 ευρώ τον μήνα μόνο για πάνες και υποστρώματα;», αναρωτιέται και ζητά να δουν οι αρμόδιοι με ευαισθησία το πρόβλημά του.
Πέλυ Μπεβούδα στη εφημερίδα Πατρίς της Ηλείας

Οι γκρίνιες για το Διαδίκτυο

Είναι δεδομένο ότι το Διαδίκτυο έφερε μια πιο ισότιμη πρόσβαση στη γνώση. Ζούμε ένα κύμα εκδημοκρατισμού της γνώσης· γεωγραφικό και ταξικό. Παλιότερα, για να δει κανείς τη βιβλιοθήκη του Κέμπριτζ, έπρεπε να ταξιδέψει χιλιάδες χιλιόμετρα. Σήμερα, μπορεί να βρει τα βιβλία της από το γραφείο του. Παλιότερα, έπρεπε να έχει κάποιος λεφτά για να παρακολουθήσει μαθήματα του ΜΙΤ. Σήμερα, έρχονται διαδικτυακά σπίτι του.

Σ’ αυτόν τον... υπαρκτό εκδημοκρατισμό της γνώσης ορθώνονται τρεις γκρίνιες. Η μία είναι η άρνηση της τεχνολογίας, εξαιτίας των πιθανών κινδύνων που έχει η ανάπτυξή της. Ο Πολ Βιρίλιο, για παράδειγμα, έγραψε την «Πληροφοριακή Βόμβα». Είναι σίγουρος ότι η κοινωνία της γνώσης ενέχει κινδύνους, αλλά άγνωστους. Δεν τους ξέρει, αλλά... υπάρχουν. Μεταμοντέρνος λόγος λέγεται αυτό.

Η δεύτερη γκρίνια έχει να κάνει με «τα παιδάκια της Αφρικής». Το ακούμε για κάθε νέα τεχνολογία: «Τι να το κάνω εγώ το εμβόλιο για το Αλτσχάιμερ, όταν τα παιδιά της Αφρικής δεν έχουν ούτε ασπιρίνη για τον πυρετό;». Το επιχείρημα έχει εν μέρει λογική. Πραγματικά «τι να το κάνεις το εμβόλιο για το Αλτσχάιμερ, αν δεν έχεις Αλτσχάιμερ;». Αν όμως αποκτήσεις, το πρώτο που ξεχνάς είναι τα «παιδάκια της Αφρικής».

Η τρίτη γκρίνια έχει να κάνει με το διαβόητο «ψηφιακό χάσμα». Βέβαια, καμιά τεχνολογία, καμιά επιστημονική επανάσταση δεν διαχέεται αμέσως σε όλη την υφήλιο. Ο Γουτεμβέργιος τύπωσε την πρώτη Βίβλο το 1455, στην Ελλάδα η τυπογραφία ήρθε στις αρχές του 19ου αιώνα. Οσο για το τυπωμένο βιβλίο, ακόμη πασχίζουμε να γίνει κτήμα του ελληνικού λαού. Το σημαντικό, όμως, είναι ότι η επανάσταση έγινε και ακόμη προχωρεί. Εξάλλου, αυτοί που μιλούν για ψηφιακό χάσμα στην Αφρική πρέπει να αναλογιστούν ποιο είναι το τυπογραφικό χάσμα του δυτικού κόσμου με την Αφρική.

Πολύ περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να μετέχουν ισότιμα στην κοινωνία της γνώσης και πλέον όχι μόνον ως αναγνώστες, αλλά και ως συγγραφείς. Στον κυβερνοχώρο, οικονομικά και τεχνολογικά όλοι βρίσκονται στο ίδιο σημείο εκκίνησης. Στο Διαδίκτυο, το άρθρο ενός δημοσιογράφου είναι εξίσου προσβάσιμο με το άρθρο ενός πιτσιρίκου. Και στην περίπτωση του γνωστού «πιτσιρίκου» έχει και μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα απ’ ό, τι τα άρθρα πολλών καθιερωμένων δημοσιογράφων. Δηλαδή, τα δίκτυα επικοινωνιών ισοπεδώνουν παλιές ιεραρχίες της βιομηχανικής κοινωνίας και απομένει να δούμε αν θα συνθέσουν νέες. Και δεν μιλάμε μόνο για το Ιnternet. Παρατηρήθηκε στις επιχειρήσεις ότι τα εσωτερικά δίκτυα επικοινωνιών έκαναν παρωχημένες πολλές θέσεις εργασίας εργοδηγών και άλλων εργαζομένων που χαρακτηρίζονται από τον όρο «middle management». Τα μεσαία στελέχη μιας επιχείρησης χρειάζονται για να μεταφέρουν τις εντολές της διοίκησης από τα πάνω προς τα κάτω. Οι γραφειοκράτες οποιουδήποτε μηχανισμού αυτόν τον ρόλο επιτελούν. Πολλοί έχασαν τη δουλειά τους επειδή τα ηλεκτρονικά δίκτυα έκαναν τον ρόλο τους παρωχημένο.

Τα δίκτυα υπολογιστών, λοιπόν, ισοπεδώνουν ιεραρχίες. Στον κυβερνοχώρο λειτουργεί καθένας σύμφωνα με τις ανάγκες του και τις δυνατότητές του. Αυτό όμως δημιουργεί έναν κατακερματισμό της εμπειρίας που τρομάζει πολλούς. Είναι διαφορετικά και πολύ πιο εύκολα τα πράγματα αν έχεις τρεις εφημερίδες να ορίζουν την πολιτική ατζέντα, δύο κανάλια που σου επισημαίνουν τι είναι σημαντικό να δεις και (γιατί όχι;) να σκεφτείς και αν έχεις δέκα βιβλία τον χρόνο για να διαμορφώσεις φιλοσοφία ζωής, αντί να έχεις εκατομμύρια από δαύτα και να ψάχνεις να βρεις άκρη. Σίγουρα, οι παρέες, οι κοινότητες δένονται πάρα πολύ όταν όλοι έχουν δει τον «Άγνωστο Πόλεμο» κι έχουν ένα κοινό θέμα συζήτησης, αντί να πας την επόμενη μέρα στο γραφείο και ο ένας να έχει δει Αντέννα, ο άλλος MTV, ο τρίτος CNN, ο τέταρτος ένα βίντεο στο YouTube κ. λπ. Η κοινότητα χρειάζεται την κοινή εμπειρία για να είναι κοινότητα. Από την άλλη, όλη αυτή η πληθώρα διαθέσιμων πληροφοριών μετατρέπεται σε άγχος. «Πληροφοριακό άγχος» το ονομάζουν κάποιοι ψυχολόγοι: να προλάβω να δω το ένα, να διαβάσω το άλλο, να μη χάσω το τρίτο κ. λπ. ώστε να μην είμαι εκτός θέματος και εκτός της κοινότητας όπου ζω και λειτουργώ. Αυτό το άγχος είναι λογικό να υπάρχει και να μεγεθύνεται, όσο μεγαλώνει το ποσό των πληροφοριών που όλοι έχουμε διαθέσιμες.

Ολα αυτά είναι πραγματικά, αλλά το ίδιο θα έλεγε κι ένας μοναχός του Μεσαίωνα βλέποντας την πλημμύρα των αιρετικών κειμένων που άρχισαν να βγαίνουν από τις τυπογραφικές μηχανές. Δεύτερον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πληροφορική επανάσταση είναι σε μετάβαση και κάθε επανάσταση σε μετάβαση διασπείρει σύγχυση. Το παλιό δεν έχει πεθάνει και το καινούργιο δεν έχει γεννηθεί. Είναι η περίοδος που στη μελέτη των επιστημονικών επαναστάσεων ο Τόμας Κουν ονομάζει «περίοδο της ιδιόρρυθμης επιστήμης». Τότε, γράφει, όλοι οι επιστήμονες νιώθουν ότι έχουν χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια τους και υπήρχαν πολλά ιστορικά παραδείγματα επιστημόνων που εγκατέλειψαν τη θεραπεία της επιστήμης επειδή ακριβώς δεν είχαν πού να σταθούν. Τρίτον, ακόμη και στον παλιό κόσμο της τυπογραφίας, τα ΜΜΕ είχαν υπονομεύσει με πολλή επιτυχία «την αίσθησή μας για το τι είναι αληθές και τι όχι, τι είναι πραγματικό και τι φανταστικό».

Ενάντια στην τεχνολογική πρόοδο

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει αναπτυχθεί ένας «προοδευτικός συντηρητισμός» για κάθε νέα τεχνολογία. Ο πιο εμφανής εκφράζεται από πολλούς εκπροσώπους των οικολογικών κινημάτων. Η άρνηση της τεχνολογικής προόδου γίνεται λίγο της μόδας. Τη δεκαετία του 1970, το τρομερό παιδί του «Μάη του ’68», ο σκιτσογράφος Reiser, είχε φτιάξει ένα κόμικ για να διακωμωδήσει αυτή την άρνηση του εκδημοκρατισμού που φέρνει η τεχνολογία. «Όταν (παλιά) οι πλούσιοι είχαν αυτοκίνητο, ήταν σημαντικό γεγονός. Τώρα που οι φτωχοί έχουν αυτοκίνητο, είναι καταστροφή». «Όταν οι πλούσιοι πήγαιναν για μπάνιο στη θάλασσα, ήταν κάτι αξιοπερίεργο. Όταν οι φτωχοί πάνε για μπάνιο στη θάλασσα, είναι επιδρομή». «Όταν οι πλούσιοι πήγαιναν σε εξωτικά μέρη, γίνονταν βιβλία και συζητήσεις. Τώρα που πηγαίνει και η μεσαία τάξη, καταστρέφεται ο πλανήτης». Θα μπορούσαμε να το συμπληρώσουμε, λέγοντας «όταν έγραφαν μόνο... λίγοι, είχαμε πρόοδο. Τώρα που γράφουν πολλοί, έχουμε καταστροφή της κουλτούρας».
Του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή

"Χρυσάφι" στο χορτάρι του ΟΑΚΑ απόψε

Η ακριβότερη σήμερα ομάδα του ελληνικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος, ο Παναθηναϊκός, παίζει με την…3η της σχετικής κατάταξης στο «χρηματιστήριο» των γηπέδων, την ΑΕΚ!

Η είδηση, βέβαια, δεν είναι αυτή τόσο, όσο το γεγονός ότι οι παίκτες του «τριφυλλιού» αξίζουν στην διεθνή ποδοσφαιρική αγορά σχεδόν τα…διπλάσια χρήματα από τους συναδέλφους τους στην «Ένωση». Αν και όχι 100% τα διπλάσια, οι αριθμοί «δείχνουν» ότι ο Παναθηναϊκός φθάνει κοντά στο «dοuble score».

Για να... μιλήσουμε συγκεκριμένα. Το γνωστό γερμανικό site transfermarkt κοστολογεί το ρόστερ των «πράσινων» του Χενκ τεν Κάτε στα 91.100.000 ευρώ, ενώ, αυτό των «κιτρινόαμυρων» του Ντούσαν Μπάγιεβιτς μόλις στα…53.000.000 ευρώ. Σύνολον, 144.100.000 ευρώ και για τις δυο ομάδες του αθηναϊκού «el clasico». Εν ολίγοις, θα παίξουν μπάλα στην «αρένα» του ΟΑΚΑ…150 εκατ. ευρώ παρά «κάτι»!

Πάντως, το πιο ακριβό ντέρμπι στην Ελλάδα, φυσικά, είναι αυτό των δυο «αιωνίων». Με το ρόστερ του Ολυμπιακού να αγγίζει τα 87.400.000 ευρώ, το σύνολο «ακουμπά» στα 178.500.000 ευρώ, ήτοι 28.500.000 πιο «πάνω» από το αντίστοιχο περσινό ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Αυτό, περισσότερο διότι ανέβηκε η αξία του «πράσινου» ρόστερ με τις φετινές μεταγραφές, όπως π.χ. του Γάλλου σούπερ σταρ Τζιμπρίλ Σισέ…

Πολλά για Ελλάδα, λίγα για Ευρώπη, τουλάχιστον σε σύγκριση με τα κορυφαία ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα. Για παράδειγμα: το ισπανικό «el clasico», σύμφωνα πάντα με τα οικονομικά στοιχεία που συνέλεξε ο sportdog από το transfermarkt.de, ανάμεσα στην Ρεάλ Μαδρίτης και την Μπαρτσελόνα, μας «κάνει» σε…ευρώ, περί τα 952.900.000 και είναι το πιο ακριβό…ντέρμπι ολόκληρου του πλανήτη!

Τα δυο ρόστερ αξίζουν, δηλαδή, 47.100.000 ευρώ κάτω από το ασύλληπτο όριο του 1 δισ. ευρώ, πιο πολλά από όσα χρήματα ενέκρινε ο πλανητάρχης Μπάρακ Ομπάμα, πριν από μερικούς μήνες, ως επιδότηση για να «σώσει» την οικονομία των ΗΠΑ. Ο πρόεδρος της Αμερικής έκανε λόγο για το ίδιο περίπου ποσό, αλλά σε…δολάρια. Αν ρίξουμε μια ματιά στην ισοτιμία μεταξύ των δυο νομισμάτων, διαπιστώνουμε και την διαφορά. Το ρόστερ των Μαδριλένων κοστολογείται 488.100.000 ευρώ και των Καταλανών 464.800.000 ευρώ…

Πιο…φθηνό αρκετά είναι το Τσέλσι-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που ναι μεν δεν θεωρείται «el clasico» στο «νησί», αλλά, αποτελεί το ντέρμπι των δυο πιο ακριβών ομάδων της αγγλικής Πρέμιερ Λιγκ. Η Τσέλσι κοστολογείται 429.300.000 ευρώ και οι «μπέμπηδες», 363.650.000 ευρώ, σύνολο 792.950.000 ευρώ μέσα στο γήπεδο!

Στην γειτονική Ιταλία, το Ιντερ (360.350.000 ευρώ)- Γιουβέντους (288.750.000 ευρώ) έχει αξία 649.100.000 ευρώ και στην Γερμανία το Μπάγερν ( 270.350.000 ευρώ)- Βόλκσμπουργκ (149.600.000 ευρώ) 419.950.000 ευρώ!

Το ηγεμονικό συμβόλαιο του Τζιμπρίλ Σισέ με τον Παναθηναϊκό και το…χρυσάφι που πλήρωσε η «πράσινη» ΠΑΕ για την μεταγραφή του Γάλλου στράικερ από την Μαρσέιγ του προσφέρει την πρωτιά στον πίνακα με τους πιο ακριβούς παίκτες του ντέρμπι της Κυριακής!

Η τιμή πώλησης προκύπτει από έναν συνδυασμό των στοιχείων που αφορούν τα…οικονομικά της κάθε μεταγραφής. Το ποσό που αγοράσθηκε ο «Χ» ποδοσφαιριστής, οι ετήσιες αποδοχές του και το ύψος της ρήτρας στο συμβόλαιο του. Για παράδειγμα, στον Σισέ προσμετρώνται τα 8.000.000 ευρώ που δόθηκαν στην πρώην ομάδα του, συν τα 2.500.000 ευρώ των πάγιων ετήσιων απολαβών του. Στον Σεϊταρίδη, οι Γερμανοί ειδικοί «μένουν» στην ρήτρα για την μεταπώληση του…

Πόσο κοστολογούνται οι 10 πιο ακριβοί ποδοσφαιριστές της κάθε ομάδας από το tranfermarkt.de;
Ιδού τα δυο Top-Ten σε…Παιανία και Θρακομακεδόνες…

Για τον Παναθηναϊκό:
1) Τζιμπρίλ Σισέ 10.500.000 ευρώ
2) Ζιλμπέρτο Σίλβα 6.500.000 ευρώ
3) Γιώργος Καραγκούνης 6.500.000 ευρώ
4) Κώστας Κατσουράνης 6.300.000 ευρώ
5) Δημήτρης Σαλπιγγίδης 6.000.000 ευρώ
6) Σωτήρης Νίνης 6.000.000 ευρώ
7) Γιούρκας Σεϊταρίδης 4.000.000 ευρώ
8) Σεντρίκ Καντέ 3.500.000 ευρώ
9) Νίκος Σπυρόπουλος 3.500.000 ευρώ
10) Σιμάο 3.500.000 ευρώ

Για την ΑΕΚ:
1) Ισμαέλ Μπλάνκο 5.000.000 ευρώ
2) Χουάνφραν 3.500.000 ευρώ
3) Γκερέιρο 3.500.000 ευρώ
4) Ράφικ Τζιμπούρ 3.250.000 ευρώ
5) Σεμπάστιαν Σάχα 3.000.000 ευρώ
6) Ιγνάσιο Σκόκο 2.800.000 ευρώ
7) Γρηγόρης Μάκος 2.750.000 ευρώ
8) Ντανιέλ Μαϊστόροβιτς 2.500.000 ευρώ
9) Παντελής Καφές 2.000.000 ευρώ
10) Λεονάρντο 1.750.000 ευρώ
από Δίκη
Σχόλιο apneagr: Κατά τα άλλα έχουμε κρίση για τους εργαζόμενους των 750 ευρώ...